Τι ώρα μπαίνει η φωτιά, ξέρουνε οι βλοημένοι,
αυτοί που είναι από το Θεό, βαθιά σημαδεμένοι.

Έχουνε μαύρη την ψυχή, και κάρβουνο η καρδιά τσου,
την πόρτα για την κόλαση, ανοίγουν τα κλειδιά τσου.

Δεν πίστευα η Ζάκυνθος, ότι γεννάει ασκήμια,
ζωύφια τση καταστροφής, ανθρώπινα θρασίμια.

Πρέπει να είναι αναίσθητοι, αμόρφωτοι, χεσμένοι,
τέρατα ανθρωποειδή, στο διάολο ταγμένοι.

Ανάξιοι, θρασύδειλοι, με το κακό στο χέρι,
σε κάθε πράξη εμπρησμού, χρειάζεται μαχαίρι.

Λέξη σκληρή και κοφτερή, η σουγλερή λεπίδα,
στην τιμωρία του αυτουργού, έχουμε μιαν ελπίδα.

Επένδυσε στο άνεμο, να τη η πυκνή καπνούρα,
τρέξε λαγέ όσο μπορείς, γιατί τα βλέπω σκούρα.

Τρέξτε, προφτάστε ζωντανά και η φωτιά απλώνει,
από τον πύρινο κλοιό, τίποτα δεν γλυτώνει.

Και συ πεύκο και θάμνε μου, και συ θα το πληρώσεις,
θα το πληρώσει και η ζωή, ώσπου να μεγαλώσεις.

Είμαστε απροστάτευτοι, από πολλές μερίες,
τι βομβιστές, τι εμπρηστές, τσου λένε συμμορίες.

Έχουνε μίσος μέσα τους, καταστροφές μπορούνε,
αν είναι ζώα οι άνθρωποι, ποτέ δεν θα το βρούνε.

Στην κοινωνία βλαβεροί, και απομακρυσμένοι,
νιώθουνε τόσο αδύναμοι, και αυτό τους αρρωσταίνει.

Ξεσπάει ο ανίκανος και βλέπει από μακρύα,
το για να βάλει μια φωτιά, το λέει παλικαρία.