Με ποιο κριτήριο διεκδικεί κάποιος το χρίσμα του υποψηφίου δημάρχου; Με διαρροές που οδηγούν σε παραπλανητικές “ερμηνείες”, συντροφικά μαχαιρώματα και όλες τις “σύγχρονες” μεθόδους πολιτικής υπονόμευσης ή με τη δυνατότητα ύπαρξης μιας συνετής σκέψης και αντιμετώπισης των προβλημάτων;
Οι επόμενοι – καινούργιοι, λοιπόν, πρέπει να αντιμετωπίσουν, την κληρονομιά των προηγούμενων και εδώ τίθεται το ζήτημα των αναγκών και όχι τρόπων προσέγγισης και λύσης μέσα από τις κάθε είδους “αντιπολιτευτικές” κομματικές εξαγγελίες του στυλ “εγώ όταν αναλάβω την εξουσία, θα κάνω τα καλύτερα ή δεν θα αφήσω πάγκο απάνω σε πάγκο λύνοντας όλα σας τα προβλήματα”.
Η απλή λογική λέει ότι για να βγει ο δήμος από τη μέγγενη των χρεών και των προβλημάτων, πρέπει να εφαρμόσει ορθή οικονομική πολιτική και να βγάλει πάνω από την πλάτη του δεκάδες αργόμισθους και υπηρεσίες, που δεν χρειάζεται καθόλου να τις διαχειρίζονται ξεχασμένοι κρατικοδίαιτοι υπάλληλοι και παράλληλα να κοιτάξει από την επόμενη μέρα, να δημιουργήσει ένα αυστηρό σύγχρονο σύστημα παιδείας, ικανό να διαμορφώσει σοβαρούς πολίτες μετά από μία δεκαετία.
Θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τη λογική του Έλληνα πολίτη – υπαλλήλου, με διαχειριστή – αφεντικό ένα ανύπαρκτο εργοδότη – δήμαρχο. Ας γίνει κατανοητό ότι έχει παντελώς αποτύχει, η λογική του ψηφοθηρικού κράτους όπου ο μέσος Έλληνας, παλεύει να μπει κάτω από την κρατική ομπρέλα και η επιτυχία της ελληνικής οικογένειας και αυτό είναι το όνειρο του γονέα, για τα παιδιά του.
Ποιος έχει ετοιμάσει και παρουσιάσει το βασικό άξονα των πολιτικών του επιδιώξεων για την ανάπτυξη του τόπου και την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη. Ανάπτυξη, όμως, όχι που θα παραμείνει ένας γενικός όρος αλλά θα αποκτήσει πιο συγκεκριμένο, πιο κατανοητό και μέσα στις δυνατότητες κάθε περιοχής νόημα.
Ανάπτυξη που θα αφορά στον αγροτικό τομέα, τον τουρισμό και την επιχειρηματικότητα πέραν από μικροπολιτικές και προσωπικά οφέλη. Να μάθει ο Ζακυνθινός τι να περιμένει από τη νέα μορφή αυτοδιοίκησης η οποία πλέον θα πρέπει ξεκάθαρα να προσδιορίσει τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα της ώστε να υπάρχει προγραμματισμός, έλεγχος και διαφάνεια.
Επιτακτική ανάγκη πλέον οι τοπικές κοινωνίες να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα και με απόλυτα τεχνοκρατικό τρόπο να καταγράψουν τις ανάγκες τους. Να τις ιεραρχήσουν με τον βαθμό σπουδαιότητάς τους που θα πρέπει να έχει να κάνει κυρίως με το σύνολο των ανθρώπων που απευθύνονται.
Δηλαδή κάθε έργο που θα γίνεται θα πρέπει να εξυπηρετεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι πολιτών, ενώ θέματα βελτίωσης της υγιεινής διαβίωσης κατοίκων μίας περιοχής αποτελούν βασική προτεραιότητα για ένα οργανωμένο σύνολο.
Πρέπει όλοι οι “μνηστήρες” να δείξετε ότι μπορείτε, ότι είστε ικανοί να προσφέρετε, ότι δεν μείναμε δεκαετίες πίσω, όταν ο λαός πίστευε τυφλά σε ηγέτες και αναζητούσε μια καλύτερη μοίρα, μια καλύτερη θέση στην κοινωνία, ένα αύριο για την οικογένειά του.
Ασχολούμαι με τα κοινά σημαίνει ότι μπορώ να οραματίζομαι, να σχεδιάζω, να διεκδικώ για τον τόπο μου. Αλλάζουν οι εποχές σύντροφοι… ξεχάστε αυτά που ξέρατε, διότι η Ζάκυνθος έχει διαφορετικές ανάγκες και είναι σοβαρά κοινωνικές και όχι κανενός προσωπικές, για αυτό και το ερώτημα που τίθεται είναι εάν στις 7 Νοέμβρη θα αλλάξει η Ζάκυνθος ή το πρόσωπο του δημάρχου;