Αναμπουμπούλες έχουν προκαλέσει στο πολιτικό σκηνικό η παραφιλολιγία για τους υποψηφίους των επερχόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών. Είναι γεγονός ότι η επερχόμενη διοικητική μεταρρύθμιση, όσο και εάν οι περισσότεροι εμφανίζονται ψύχραιμοι, έχει ανάψει φωτιές.
Τα δεδομένα αλλάζουν, οι καιροί επιτάσσουν τις αλλαγές, το ζητούμενο όμως είναι σε ποια βάση θα στηριχθεί το όλο εγχείρημα. Δήμοι μεγάλοι, αλλά και δήμοι ισχυροί, είναι ο στόχος. Θα επιτευχθεί; Παραμένει ζητούμενο και αυτό θα αρχίσει να ξεκαθαρίζει όταν θα αρχίσουν να ανοίγουν όλα τα χαρτιά της τράπουλας.
Το θέμα είναι να τεθούν οι πραγματικές ανάγκες στο προσκήνιο και όχι οι προσωπικές φιλοδοξίες. Γιατί δεν είναι μόνο ότι θα χαθούν από το χάρτη πολλοί δήμοι, είναι ότι θα χάσουν και τη θέση τους πολλοί αυτοδιοικητικοί. Λιγότεροι δήμοι, λιγότερες θέσεις και στην προκειμένη περίπτωση λιγότεροι Δήμαρχοι.
Δύσκολο να το χωνέψουν αυτό. Και αυτό που φοβούνται πολλοί είναι ότι οι αποφάσεις θα “σκοντάψουν” επάνω σε αυτό το θέμα, αφού οι περισσότεροι θα δώσουν μάχη για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους και να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στην πολιτική σκηνή.
Αρκεί, να μην παρασύρουν σε αυτή τη διαδικασία και τους ίδιους τους πολίτες. Γιατί οι πολίτες δεν μπορεί κάθε φορά να γίνονται “μπαλάκι” και να μπαίνουν μπροστάρηδες σε διαδικασίες που υπαγορεύονται από κάποιους, όχι για το πραγματικό και ουσιαστικό συμφέρον του τόπου, αλλά για την ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών.
Το “τι είχαμε, τι χάσαμε” δεν χωρά σε αυτή την διαδικασία. Πλέον, το θέμα είναι τι θα κερδίσουμε, τι θα κερδίσουν οι ίδιοι οι πολίτες, οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν ενδιαφέρονται τόσο για ονομασίες, όσο για το ποια θα είναι τα οφέλη ενός τόπου.
Η λογική, ότι η ένταξη σε ένα μεγαλύτερο δήμο θα οδηγήσει σε αφανισμό τον μικρότερο, θα πρέπει κάποια στιγμή να λάβει τέλος. Ένας νέος μεγάλος δήμος μπορεί να απαρτίζεται από άλλους μικρότερους, λειτουργεί όμως ενιαία. Τουλάχιστον αυτό θα πρέπει να συμβεί στην πράξη. Και όχι να επικρατήσει η λογική, ότι οι πολίτες θα χάσουν την ‘ταυτότητά’ τους, την ιστορία τους και πάει λέγοντας.
Το τι ακριβώς θα γίνει στην πράξη στη Ζάκυνθο, παραμένει επί της ουσίας άγνωστο. Γιατί πολλά μπορεί να έχουν ειπωθεί στο παρελθόν, πολλά μπορεί να λέγονται αυτή τη στιγμή, πολλές διεργασίες έχουν αρχίσει ήδη και γίνονται, το αποτέλεσμα όμως δεν μπορεί να το πει κανείς με βεβαιότητα αυτή τη στιγμή.
Τι είναι όμως ποιο ωφέλιμο να γίνει για τον τόπο; Αυτό θα κληθούν σε πρώτη φάση να εξηγήσουν οι τοπικοί άρχοντες στους πολίτες και για να το εξηγήσουν, μάλλον θα πρέπει να καταλήξουν κάπου.
Και στη συνέχεια, αυτό θα πρέπει να το εξηγήσει και η κεντρική εξουσία και στα επιχειρήματα που θα παρουσιαστούν, δεν χωρούν μισόλογα. Λόγια ουσίας και σταράτα, Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης. Για να προχωρήσουν και τα υπόλοιπα αιτήματα στους αρμοδίους, γιατί η Ζάκυνθος δεν μπορεί να περιμένει άλλο…