Ο Έλληνας δεν παίζεται και δεν υπολογίζει,
στο δίκιο του στα αρχ… του, το πόσο μας κοστίζει.

Φοράει φέσι από παλιά, χύμα και μεσ΄ την τρέλα,
ο Μπαρπα-Γιώργος τσέλιγκας, τσαρούχι φουστανέλα.

Μία εποχή στο παρελθόν, έχτιζε Παρθενώνες,
τώρα υπηρέτης της σεζόν, ταμείο τους χειμώνες.

Ο ήλιος και η θάλασσα, ο θησαυρός ετούτος,
τσολιά μου η ελπίδα σου, ο εθνικός μας πλούτος.

Γελάει η Ελλάδα Αύγουστο, και το χειμώνα κλαίει,
για να περάσει ο χιονιάς, παραμυθάκια λέει.

Κι΄ ο μπουφονεοέλληνας, τσοντάρει στην αργία,
την Πέμπτη, την Παρασκευή, θα κάνει απεργία.

Τώρα στο μπλε του ουρανού, ο ήλιος μας γελάει,
δουλεύει ο γκρέκο φουκαράς, τον τουρισμό τρυγάει.

Μα μες στην περισυλλογή, γυμνός παλλικαρίζει,
χάνουμε τη σοδεία μας, μαλάκες και στοιχίζει.

Τώρα που τα μαζεύουμε, τώρα θα απεργήσεις;
Δεν θέλουμε να μάθουμε, τί να μάς εξηγήσεις;

Δεν βλέπετε χανόμαστε, στη γεύση όλο ξύδι,
είμαστε για φουντάρισμα, γινόσαστε βαρίδι.

Το καλοκαίρι μίκρυνε, και το καρπούζι μένει,
στο δίκιο μας πληρώνουμε, το φέσι μας μακραίνει.

Τσοπαναραίοι χάραξαν, το λάθος μονοπάτι,
βοσκάτε βόϊδα, και ύστερα χαρούλες και κρεβάτι.

Εμείς ετρώγαμε σανό, και εκείνοι τσι κορφάδες,
αυτοί το δέντρο ξέραναν, πληρώστε κερατάδες.

Είμαστε όλοι θύματα, και καταδικασμένοι,
μεσ΄ του χειμώνα τη δροσιά, κανόνι περιμένει.