Ένα τραγούδι σάτιρα θα πω, να το θυμάστε,
να σβήσει τα προβλήματα, για λίγο να γελάστε.

Ποιάστε αν θέρτε το ρυθμό, με ζούμτρια το λέμε,
αν βγάζει αλήθειες η ζωή, εμείς εκεί δε φταίμε.

Αν βγάζει τα παράλογα, μουρλούς εγωιστάδες,
κομπογιαννίτες λαϊκούς, αλήτες μεθυστάδες.

Αν βγάζει κρυφομάμουνα, και βασιλείς Αρθούρους,
του τζόγου ή ναρκωμανείς, της νύχτας τροβαδούρους.

Πάμε λοιπόν από το σόλ, ή λα αν το θελήστε,
δυό μέτρα στην κιθάρα σας, και αμέσως ξεκινήστε.

“Ντι ντιν ντα γκλαν και τέγκλα νταν,
καμπάνες μας ξυπνάνε, τώρα βαρούνε με κουμπί,
και στη κλοκιά βροντάνε.

Ο ήχος ο θρησκευτικός, ο ήχος τση ζαρίας,
ο ένας λέει εκκλησιασμό, και ο άλλος παπαρίας.

Φεύγει γεμάτη η ζαριά, ασόδυο ήρθε πάλι,
θέλουν με μουρταρόχερο, σπάσιμο το κεφάλι.

Ντι ντιν ντα γκλαν και τέγκλα νταν,
τεμπέλης με καρούλι, στο κίνο, στον ιππόδρομο.
παίζει η Ελλάδα ούλη.

Παίζουνε στοίχημα ζωής, τραγουδιστές τζιτζίκια,
είναι αυτό που φαίνονται, κοινωνικά σκουλίκια.

“Ντι ντιν ντα γκλαν και τέγκλα νταν,
ο γέρο πεταχτούλης, δε βλέπει την κατάντια του,
θέλει μωρά ο μπούλης.

Θεός χωρέστονε θα λες, σ΄΄ αυτόν που δεν γνωρίζει,
δεν θέλουμε Ηπειρώτικα, η Ζάκυνθος ψηφίζει”.

Το τραγουδάκι μας αυτό, βάζει πολλούς σε σκέψη,
ρεντίκουλο ή σοβαρός; Θα πρέπει να διαλέξεις.

Ο τόπος μας χρειάζεται, το χρώμα που του πρέπει,
και όποιος δεν το ασπάζεται, ο ΚΑΣΤΡΙΝΟΣ το βλέπει.