Ξενοικιάζει λέει η Νομαρχία το χώρο στο αεροδρόμιο αφου οι ξενοδόχοι δεν έβαλαν υπάλληλο ώστε να δίνει πληροφορίες. Και για να φθάσουμε σε αυτή την απόφαση χρειάστηκαν αρκετές μπηχτές, υπονοούμενα, υπόγειες διαδρομές και πόλεμος. Δεν έχουμε όπως καταλάβει ότι το νησί μας είναι διεθνής τουριστικός προορισμός και ότι για μια ακόμη φορά και σε αυτό τον τομέα είμαστε “μπακάλικο”. Γιατί το λέμε αυτό;
Γιατί κάποιοι, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα αλλοδαπά αφεντικά τους, επιτρέπουν σε ξένους να εκμεταλλεύονται με αποικιοκρατικούς όρους του κορυφαίο κεφάλαιο της πατρίδας μας. Κάποιοι στις ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες έχουν μείνει σε εποχές Μεσαίωνα, όπου οι άνθρωποι, οι οποίοι είχαν τη δυνατότητα να ταξιδεύσουν ήταν ελάχιστοι και άρα είχαν ανάγκη αυτούς που τους κατεύθυναν.
Κάποιοι έχουν μείνει σε εποχές όπου τουριστικό κατάλυμα ήταν το δωμάτιο της γιαγιάς, την οποία την έβαζαν στην κουζίνα να κοιμάται, για να νοικιάσουν το δωμάτιό της στον τουρίστα. Κάποιοι έχουν μείνει σε εποχές όπου ο ταξιδιώτης, ταξιδεύοντας στο εχθρικό “άγνωστο”, είχε ανάγκη να κατευθύνεται από συμπατριώτες του και από την τοπική πρεσβεία. Κάποιοι έχουν μείνει σε εποχές των “μύγδαλων”, όπου κανένας δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με κανέναν και υπήρχε ανάγκη ενδιάμεσων.
Σήμερα ο κόσμος είναι μικρός. Η κουλτούρα των λαών είναι σχεδόν ενιαία. Οι συνήθειές τους και οι απαιτήσεις τους σχεδόν κοινές. Ο κόσμος πλέον δεν έχει “σκοτεινά” σημεία. Δεν υπάρχουν πλέον “πολιτισμένοι” άνθρωποι, οι οποίοι “τολμούν” να πάνε για διακοπές σε χώρες “βαρβάρων”. Η επικοινωνία είναι πλέον πολύ εύκολη, τόσο εξαιτίας των προσωπικών δυνατοτήτων των ανθρώπων όσο των μέσων.
Οι άνθρωποι είναι μορφωμένοι και σε μεγάλο βαθμό πολύγλωσσοι. Υπάρχει το ίντερνετ, που δίνει τρομερές δυνατότητες επικοινωνίας. Η τουριστική αγορά είναι πλέον τόσο κτηνώδης, που δεν χρειάζεται πλέον να ψάξεις να βρεις τουρίστες. Αυτοί θα σε βρουν όπου κι αν είσαι, γιατί δεν τους χωράνε πλέον οι βασικοί και παγκοσμίως δημοφιλείς προορισμοί.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί υπάρχει πρόβλημα. Όχι μόνον δεν θησαυρίζουμε από τον τουρισμό, αλλά διαρκώς τείνουμε να γινόμαστε και φτωχότεροι. Όπως συμβαίνει στην αγορά, όπου οι καταναλωτές υποφέρουν από την ακρίβεια και οι παραγωγοί υποφέρουν από τη φτώχεια για να θησαυρίζουν οι έμποροι, έτσι συμβαίνει και με τον τουρισμό.
Οι ξένοι έμποροι παριστάνουν τους καλούς και φτηνούς παρόχους τουριστικών υπηρεσιών και οι τοπικοί παράγοντες γίνονται οι κακοί και αισχροκερδείς. Στηρίχθηκαν στην αγραμματοσύνη που μας χαρακτήριζε. Όλα χτίστηκαν πάνω στον “μύθο” ότι δεν πειράζει να “παίρνουμε” από τους ξένους. “Αυτοί έχουν”. Οι ξένοι όμως ούτε βλάκες είναι ούτε απροστάτευτοι. Οι ξένοι έχουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα προορίζουν για σένα. Δεν μπορείς να ζητάς από έναν Γερμανό ενοίκιο, για ένα δωμάτιο σε ένα “κουτσοχώρι”, σαν να έμενε σε κεντρικό ξενοδοχείο του Βερολίνου.
Αυτό έγινε… αφέθηκαν τα πράγματα εκτός ελέγχου. Σταδιακά γύρω από τον τουρισμό μαζεύτηκαν οι τεμπέληδες και τα παράσιτα. Άνθρωποι, που απλά δεν ήθελαν να εργάζονται. Άνθρωποι, που ήθελαν με μερικά δωμάτια της συμφοράς να ζουν όλο τον χρόνο. Άνθρωποι, που με πέντε καρέκλες και ένα τραπέζι ανακάλυψαν τον μήνα που “ταΐζει” τους υπόλοιπους έντεκα. Άνθρωποι, που, ένα χωραφάκι το οποίο κληρονόμησαν κοντά στη θάλασσα, ήθελαν να το κάνουν “βιομηχανία”.