Η περίοδος των διακοπών αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία για να ξιφουλκήσουν κάποιοι επιτήδειοι κατά της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας στο χώρο του ελληνικού τουρισμού, ότι η ακρίβεια στα ελληνικά νησιά έχει φτάσει στο απροχώρητο, ότι μια ελληνική τετραμελής οικογένεια χρειάζεται να δαπανήσει ένα μηνιάτικο, ότι η μικρή φιάλη νερού έχει φτάσει στα 2 ευρώ κ.λπ..
Φυσικά, όλοι μας έχουμε να διηγηθούμε μια ιστορία αισχροκέρδειας σε κάποιο δημοφιλή στους τουρίστες προορισμό. Το ζήτημα είναι, όμως, αν πραγματικά ενδιαφέρεται ο νεοέλληνας για την πάταξη της αισχροκέρδειας στον τόπο του, ο οποίος όχι μόνο αδιαφορεί για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας αλλά προτιμά να επαφεθεί στην καλή προαίρεση του ελληνικού κράτους για την πάταξή τους.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τα δημοφιλή τουριστικά θέρετρα της χώρας μας. Η ακρίβεια σε βαθμό αισχροκέρδειας βγάζει μάτι εδώ και καιρό αλλά εξακολουθούμε να τα επισκεπτόμαστε μαζικά, ως εάν να στερούνταν η χώρα μας άλλων προορισμών για τουρισμό. Ανέβηκε η τιμή των εισιτηρίων στα καράβια; Ε και, σκέφτηκαν πολλοί νεοέλληνες, γουστάρουμε το Χ δημοφιλή νησιωτικό προορισμό. Και μετά φώναζαν για τα πανάκριβα εισιτήρια αλλά και για τις καθυστερήσεις των πλοίων.
Δυστυχώς, ο νεοέλληνας διακατέχεται από ένα πρωτοφανή και ανεξήγητο στους τρίτους μαζοχισμό. Δεν τον ενδιαφέρει να οργανωθεί, ώστε να χτυπήσει την ακρίβεια. Προτιμά να την υφίσταται, διότι αρνείται να στερηθεί τις διακοπές του στο “μοδάτο” μέρος, άσε που δε θα μπορεί να πει το χειμώνα ότι πήγε σε κάποιο άγνωστο μέρος για διακοπές, χωρίς να τον κοιτάξει με απορία ο κάθε ανόητος, που εκτός από το Χ και τον Ψ προορισμό, δε γνωρίζει άλλο προορισμό διακοπών “της προκοπής”.
Να έχουμε να λέμε ότι πήγαμε ή πηγαίνουμε τακτικά στο Χ προορισμό, τι ωραία εντύπωση! Και πόσα στόματα θα μείνουν ορθάνοιχτα! Εκτός των άλλων, σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς ζούμε, ας πάψουμε να κλαψουρίζουμε για τις υψηλές τιμές στα πιο πολυσύχναστα τουριστικά μέρη. Γι’ αυτό είναι εκεί ψηλά οι τιμές, διότι τα μέρη αυτά είναι πολυσύχναστα, εμείς οι άμυαλοι συντηρούμε με τον οβολό μας αυτή την κατάσταση.
Συμφωνώ ότι έτσι πρέπει να γίνεται, αν, φυσικά, έχουμε την υπομονή να τρέχουμε σε υπηρεσίες, να υποβάλλουμε καταγγελίες και αγωγές κ.λπ. μεμονωμένα. Διότι οι μεμονωμένες καταγγελίες θα έχουν και μεμονωμένα αποτελέσματα, ήτοι δεν θα γίνουν γνωστά σε κανένα και, εκ του λόγου αυτού, δεν θα ιδρώσει το αυτί του άπληστου επιχειρηματία. Χώρια, που θα πρέπει να εξοπλιστείτε με ιώβειο υπομονή, διότι τα αποτελέσματα μιας καταγγελίας δεν έρχονται σε μια ημέρα.
Και μη βιαστείτε να αναπολήσετε την εποχή, που ο Έλληνας έκανε διακοπές για ένα μήνα, διότι εκείνη την εποχή πήγαινε στο χωριό του, έμενε στο πατρικό του σπίτι (άρα είχε μηδενικά έξοδα διαμονής), έτρωγε στο σπίτι του (επομένως, δεν ξόδευε φράγκο στις ταβέρνες και τα εστιατόρια), κολυμπούσε στην παραλία του χωριού του ή στην κοντινότερη παραλία, όπου πήγαινε με τα πόδια του και το βράδυ πήγαινε στο καφενείο του χωριού για κανένα κρασάκι (τώρα, αν δεν πιεί το απεριτίφ πριν το φαγητό και το ουίσκυ μετά, θα θεωρήσει ότι στερείται και στις διακοπές δεν πρέπει να στερούμαστε).
Συνολικά, είχε πολύ μικρά έξοδα, γι’ αυτό και άραζε για ένα μήνα εκεί. Ήταν άλλες εποχές, που ούτε ο νεοέλληνας μεγαλοπιανόταν ούτε, βέβαια, οι τουριστικοί προορισμοί είχαν ξεφύγει τόσο πολύ.
Αλλά τι να περιμένει κανείς από ένα λαό, που έμαθε να τα περιμένει όλα από το αδιάφορο κράτος, που ο ίδιος ανέχθηκε τόσα χρόνια να τον εξουσιάζει, και ουδέποτε οργανώθηκε, ώστε να αποφεύγει τις παγίδες των διακοπών; Και τι παραπάνω να περιμένουμε απ’ όσους φωνάζουν στα κανάλια για την ακρίβεια, όχι επειδή θέλουν την αντιμετώπισή της από το κρατικό μηχανισμό σε κάθε τομέα της οικονομίας αλλά επειδή θέλουν να συνεχίσουν να επισκέπτονται το “μοδάτο” μέρος με καλύτερες τιμές;