Τα λάθη που έγιναν πολλά και επαναλαμβανόμενα: Χρηματοδοτήσεις που δεν απέδωσαν ποτέ, ή χάθηκαν στην πορεία. Έργα που έγιναν μετά από κακές μελέτες και σε αστείους υπολογισμούς κατευθύνσεων, παρεμβάσεις που ακυρώθηκαν εκ του αποτελέσματος και ζημιές σε μόνιμη βάση.
Ποτέ δεν είδαμε, και σε καμία περίπτωση δεν καταφέραμε να αντιμετωπίσουμε τις υποδομές μας ως τον μεγαλύτερο αναπτυξιακό πυλώνα της περιοχής μας. Αυτή είναι η αλήθεια, αν διαπιστώσουμε, παρά τις προσπάθειες που έγιναν στο παρελθόν, την πραγματική εικόνα του χώρου σήμερα, συγκρίνοντάς την βεβαίως, με τη δυναμική προοπτική του αλλά και το ρόλο που έπρεπε ήδη να διαδραματίζει στη Ζάκυνθο και όχι μόνο…
Και δεν μπορέσαμε ποτέ να τις συνδυάσουμε με τις υπόλοιπες δυνατότητες που εμφανίζουμε ως νομός. Γιατί η πόλη μας, είναι αυτή που, εν πάση περιπτώσει, είναι επειδή συνδέεται ως… “γέφυρα” επισκεψιμότητας από θαλάσσης με την υπόλοιπη Ελλάδα. Υπάρχει δηλαδή ως σημείο τουριστικής αναφοράς, και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.
Το σημαντικότερο στοιχείο που έλειψε από τους διαχειριστές της τύχης μας και τους τεχνοκράτες συμβούλους τους ήταν η… διορατικότητα! Τόσο στον τομέα των έργων -που ειδικά για το νησί μας μέχρι τώρα υπήρξε οδυνηρή- όσο και στην αξιοποίηση της τουριστικής του εξέλιξης, με δεδομένη την μελλοντική τακτική άφιξη κρουαζιερόπλοιων που θα κινηθεί πάντα σε εντυπωσιακά αυξητικούς ρυθμούς!!!
Αυτά έχουμε κάνει στη Ζάκυνθο, αν θέλουμε να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Επί έτη πολλά, η ίδια εικόνα, και χωρίς κανένας ποτέ να “απολογηθεί”, χωρίς κανένας να την… “πληρώσει”. Για όσα κωμικοτραγικά κάθε φορά συνέβησαν και για όσα σπουδαία και σοβαρά δεν έγιναν…Δεν μπορεί να είναι αυτός ο στόχος μιας πραγματικής και μακροχρόνιας ανάπτυξης. Σήμερα, ξαναγίνεται και πάλι συζήτηση περί των έργων, των μελετών και των αναθέσεων που ποτέ δεν έγιναν.
Και ότι καταφέραμε μέχρι σήμερα ευχόμαστε να λειτουργήσει ωστόσο πρόσκαιρα και αποσπασματικά και να τεθούν κάτω από ένα πλάνο εφαρμόσιμης στρατηγικής, που θα αναζητήσει και θα επιδιώξει αυτά που θέλουμε για τα επόμενα τουλάχιστον 50 χρόνια. Οι μικροτοπιστικές πρακτικές και οι προσωπικές ιδιοτελείς βλέψεις είναι οι δύο βασικοί παράγοντες που έχουν δημιουργήσει ένα ανυπέρβλητο τοίχος για την προώθηση λύσεων.
Η αντιμετώπιση του θέματος της ανάπτυξής μας κάτω από την αντίληψη πως πρόκειται για ένα πεδίο έκφρασης ατομικών πρωτοβουλιών κύριο στόχο την αύξηση της προσωπικής αποδοχής στις τοπικές κοινωνίες, είναι η γάγγραινα που εδώ και χρόνια δεν αφήνει την ανάπτυξη πραγματικών βημάτων προόδου στον τομέα αυτό. Γεγονός για το οποίο φέρουν ευθύνη οι τοπικοί αιρετοί εκπρόσωποι όλων των βαθμίδων.
Γιατί αυτή η τακτική έχει μέχρι σήμερα συμβάλλει ώστε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ των φορολογούμενων πολιτών που δόθηκαν για την βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών να μην έχουν πιάσει τόπο… Επιτέλους η τοπικιστική και μικροπολιτική αντιμετώπιση ως πρακτική θα πρέπει θα πρέπει να εκλείψει ως αντίληψη από τέτοια ζητήματα.
Με λίγα λόγια απαιτείται πολιτική που θα δει ρεαλιστικά και προς ωφέλεια του τόπου την υπόθεση αυτή και θα δρομολογήσει τις εξελίξεις, αναλόγως με τις περαιτέρω δυνατότητες του λιμανιού μας, το τουριστικό μέλλον μας, την ανάπτυξη του “πράσινου”, του συνεδριακού ή του εναλλακτικού τουρισμού στην επαρχία μας, τις προδιαγραφές νέων εγκαταστάσεων και υποδομών στις ακτές μας και άλλα τέτοια χαρακτηριστικά.
Αν μείνουμε στο να “πανηγυρίζουμε” κάποια μικρά εκατομμύρια ευρώ που… διορθώνουν λάθη προηγούμενων κακοτεχνιών, θα βλέπουμε τους τουρίστες να έρχονται μεν, αλλά να φεύγουν γρήγορα και χωρίς καμία ιδιαίτερη οικονομική σημασία για τον τόπο…