Με το Σπύρο Καρυδάκη δεν έχω συναντηθεί ποτέ. Γνωριστήκαμε τηλεφωνικά, τον περασμένο Νοέμβριο, όταν του ζήτησα ένα κείμενο για την ποιήτρια Μάχη Μουζάκη. Έκτοτε, μιλάμε συχνά και είχα την τύχη να μου στείλει δύο από τα βιβλία του· το Να δούμε ποιος θα φαγωθεί και το τελευταίο Therion, τα οποία με συγκλόνισαν και με συνάρπασαν.
Δε θα κάνω κριτική στα πονήματά του, γιατί είμαι αναρμόδια, ωστόσο το μόνο που θέλω να αναφέρω είναι ότι ο Σπύρος Καρυδάκης είναι σπάνιος άνθρωπος και χαρισματικός συγγραφέας, που τον διακρίνουν η παιδεία, η πολυδιάστατη μόρφωση, το δαιμονικό χιούμορ και ένα κοφτερό μυαλό, βαθιά φιλοσοφημένο, προικισμένο με πολλά ταλέντα.
Δεν ξέρω αν έχει δώσει άλλη συνέντευξη σε ζακυνθινό μέσο ενημέρωσης, όμως αποτελεί πραγματικά μεγάλη τιμή για την εφημερίδα μας η απόφασή του να απαντήσει στο ερωτηματολόγιο του Προυστ με το δικό του ευφυή και ιδιαίτερο τρόπο.

Πώς φαντάζεστε την τέλεια ευτυχία;
Η πλανητική συνείδηση έχει μορφώσει ως τώρα δυο μορφές τέλειας ευτυχίας, μια ανθρώπινη και μια απάνθρωπη. Η πρώτη είναι της βιβλικής Γένεσης: Να ‘σαι με το ταίρι σου σε έναν παραδείσιο κήπο γυμνοί, αιώνια έφηβοι, δίχως φροντίδες και δίχως καθόλου γνώση για τίποτα, και να παίζετε ολοένα και να χαζογελάτε και να κάνετε έρωτα. Η άλλη είναι η αρχαιοελληνική, που η διατύπωσή της αποδίδεται στον Όμηρο, σε έναν σάτυρο, στον Σοφοκλή κ.λπ.: Να μην έχεις ποτέ γεννηθεί, κι άμα κατά κακή σου τύχη γεννηθείς, να επιστρέψεις όσο γίνεται γρηγορότερα κι ανώδυνα στην ανυπαρξία.
Πιστεύω και στις δύο αυτές ευτυχίες, αλλά την πρώτη την κατακτάς μόνο στιγμιαία και κομματιαστά, ενώ τη δεύτερη δεν πρόκειται ποτέ να συνειδητοποιήσεις ότι –επιτέλους– την κατέκτησες.

Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Όταν ήμουν μικρός, η άγνοια. Αργότερα η ελπίδα. Τώρα, το πείσμα. Δεν θέλω να προλάβω να βιώσω το τελευταίο στάδιο, που είναι η απόγνωση.

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Σήμερα, που ένας τσουρουφλισμένος από τα οικονομικά μέτρα είπε: «Φταίμε κι εμείς, που είμαστε ανοικοκύρευτοι».

Η τελευταία φορά που κλάψατε…
Όταν ο τσουρουφλισμένος προσέθεσε: «Τώρα, τουλάχιστον, θα νοικοκυρευτούμε».

Tο βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι…;
Όλες οι αισθήσεις διαρκώς σε επιφυλακή, αχόρταγες μα και ολοένα σκαναριζόμενες από τη λογική.

Το βασικό ελάττωμά σας;
Η υπερβολική λογική.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όσα γίνονται όχι από άγνοια μα από αφέλεια. Ή από αυτοακυρούμενη υποκρισία.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Θεωρώ αντιιστορική κι εντέλει απρεπή την ταύτιση με ιστορικές προσωπικότητες. Ταυτίζομαι πάντα με φαντασιακούς ήρωες, μάλιστα όχι με τους καλύτερους, ούτε τους εξυπνότερους ούτε, κυρίως, τους ηθικότερους. Αν με ρωτάτε όμως ποια ιστορικά πρόσωπα εκτιμώ περισσότερο, έχω κι εγώ τις εμμονές μου: Ο Πλάτων, ο Αλέξανδρος, ο Νίτσε, ο Λένιν, ο Φρόυντ. Και ο Καβάφης, φυσικά. Αν έπρεπε να διαλέξω έναν: ο Αλέξανδρος – μια επιλογή ενστικτώδης και γι’ αυτό τίμια!

Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;
Οι «κουκουλοφόροι».

Τι ή ποιος είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σας;
Αγάπησα αγρίως μερικές φορές. Η μονιμότερη (αν όχι και μεγαλύτερη) ερωμένη μου είναι η γνώση. Δυστυχώς, όταν συνειδητοποίησα επιτέλους γιατί φορούσε δερμάτινη στολή, γιατί ήθελε να της λέω συνεχώς «Διατάξτε αφέντρα» και γιατί κρατούσε πάντα στα χέρια της ένα μαστίγιο, ήμουν ήδη κατάχαμα με χειροπέδες, φιμωμένος και με μώλωπες παντού.

Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε;
Να σχεδιάζω, ώστε να φτιάχνω κόμικς.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στον εαυτό σας, ποιο θα ήταν αυτό;
Θα ήθελα να πιστεύω λιγότερο στην καλοσύνη.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στην οικογένειά σας, ποιο θα ήταν αυτό;
Θα ήθελα να είναι λιγότερο καλοί.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ότι θα ξυπνήσω ένα πρωί εκλογών και θα αισθανθώ την ανάγκη να πάω να ψηφίσω.

Τι αντιπαθείτε περισσότερο;
Ε, καλά, πανεύκολη η απάντηση: την ευπιστία που μας κάνει να θεωρούμε ότι, επειδή έχουμε δικαίωμα ψήφου, υπάρχει ακόμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στις Η.Π.Α και γενικά στη Δύση οτιδήποτε θυμίζει αστική δημοκρατία και γενικώς δημοκρατία!

Τι θεωρείτε ως τη μεγαλύτερή σας σπατάλη;
Την υπερσπατάλη φρονιμάδας και αυτοσυγκράτησης σε κάνα-δυο καίριες στιγμές της ζωής μου, όταν αντίθετα θα έπρεπε να κατασπαταληθώ.

Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ότι επιβιώνω κατασπαταλούμενος δίχως να καταναλώνομαι ακόμα ολοκληρωτικά.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;
Οπουδήποτε σε φυσικούς τόπους, μακριά από πολλούς ανθρώπους.

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Η συλλογική συνείδηση των ανώνυμων, που παράγει τα υπέροχα δημοτικά και λαϊκά τραγούδια όλων των εποχών και όλων των λαών.

Η ταινία που σας σημάδεψε;
Σημειολογικά, ως έκφραση πολλών επιμέρους εμμονών μου, ίσως θα διάλεγα την ταινία «Και το πλοίο φεύγει», του Φ. Φελίνι. Αγαπώ όμως πολύ και τα θρίλερ, τα μελό και ταινίες με σκέτο μπουνοκλοτσίδι.

Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Η λίστα των έργων που λατρεύω έχει μέγεθος τηλεφωνικού καταλόγου. Αν πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξω ένα βιβλίο, είναι ο τόμος του Ομήρου. Αν θα έπρεπε να επιλέξω ένα από τα δύο έργα του, τούτο είναι η Ιλιάδα: μ’ αυτήν άρχισε μα και τελείωσε η πλανητική λογοτεχνία.

Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Ελ Γκρέκο. Η ζωγραφική του δεν είναι η ανώτερη όλων ή η ωραιότερη, είναι όμως η τραγικότερη, με την αρχαιοελληνική έννοια. Τα εφηβικά μου χρόνια, εντούτοις, κυριαρχούνται από τη σκοτεινή, αισθησιακή ζωγραφική του δικού μας, του Κουτούζη, που εκφράζει όσο κανείς την ψυχή μας, εμάς των Ζακυνθινών. Από τους σύγχρονους, οι εικαστικοί που με συγκλονίζουν συνδυάζοντας την τελειότερα ανατέμνουσα τον άνθρωπο εικόνα με τον πιο ριζοσπαστικά μυθοποιητικό λόγο, είναι όλοι δημιουργοί κόμικς: Ο Ένκι Μπιλάλ, ο Μέμπιους, ο Fr. Bourgeon…

Το αγαπημένο σας χρώμα;
Το κυανό του βαθιού ουρανού και της παρόμοιας θάλασσας.

Το αγαπημένο σας ποτό;
Όταν γράφω τα βιβλία μου κι επίσης όταν γρονθοκοπούμαι για πολύ σοβαρά ή πολύ φαιδρά ζητήματα με τον Δημήτρη Αρβανιτάκη, πίνω άσπρα σπίρτα: ρακί, βότκα, τσικουδιά, ρούμι κ.λπ. Επίσης, ψοφάω για καλό κονιάκ. Μα την τέλεια αισθητική, αισθησιακή και πνευματική απόλαυση μου τη δίνει ο ζακυθινός Αυγουστιάτης, μάλιστα αυτός που φτιάχνει ο αδελφός μου ο Τάσης στο Σώχωρο Σαρακινάδου.
Υπάρχει όμως κι ένα φαντασιακό ποτό στη μνήμη μου, που έφερνε στο σπίτι κάπου-κάπου ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρός: Εκείνη η μαύρη σαν αίμα και απερίγραπτη στη γεύση Μαυροδάφνη του Δράκα. Λέω «φαντασιακό» γιατί από τότε δεν την ξαναδοκίμασα. Όποιος μου φέρει ένα-δύο μπουκάλια άριστη τέτοια, ας μου ζητήσει ό,τι θέλει.

Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Κάποτε είπα ένα όχι.

Ποια θεωρείτε την πιο υπερτιμημένη αρετή;
Την αγάπη.

Σε ποιες περιστάσεις ψεύδεστε;
Από αγάπη.

Ποιον άνθρωπο απεχθάνεστε;
Τον άνθρωπο που κυριαρχείται από τον ηθικό και διανοητικό ανορθολογισμό τον οποίο προσωπικά ονομάζω «ταλιμπανισμό»: Φασίστες δεξιά μα και αριστερά. Ζηλωτές κάθε θρησκείας που βασανίζουν, βασανίζονται, σκοτώνουν και πεθαίνουν για τη δόξα του Θεού τους. Εθνικιστές και ρατσιστές, που θεωρούν εαυτούς καλύτερους από τους μετανάστες. Άνδρες ή γυναίκες δυσ-σεξουαλικοί κι εντέλει ανέραστοι που μισούν θανάσιμα όσους ζουν τον έρωτα ελεύθερα κι ευτυχισμένα: που βρίζουν ολοένα τα νεαρά κορίτσια και αγόρια ότι δήθεν είναι «αμόρφωτα και χυδαία», τις απελευθερωμένες γυναίκες, τους γκέι και γενικά οποιονδήποτε τους φαίνεται ότι καλοπερνά με τον εαυτό του και με τους άλλους.
Αλλά υπάρχει κι ένας αντίστροφος ταλιμπανισμός, που προωθούν οι «μεταμοντέρνοι» της Αριστεράς. Είναι εκείνοι οι οποίοι στο ιδεολόγημα του «Ελληνισμού των 4.000 χρόνων» αντιπαρατάσσουν το επίσης ιδεολόγημα «καμιά συνέχεια», λες και οι λαοί φυτρώνουν κι αφανίζονται ξαφνικά σαν μανιτάρια. Εκείνοι που θεωρούν εθνικισμό ή ρατσισμό να αγαπάς τον τόπο όπου γεννήθηκες, τη γλώσσα σου κι ό,τι επιλέγεις ως ιστορία σου. Επίσης οι οικοταλιμπάν, που βλέπουν τη φύση τεχνοκρατικά, κοντόφθαλμα κι εντέλει μεταφυσικά: είδα μια τέτοια κοπέλα να μαλώνει αυστηρά κάποιον παππού, επειδή μάζευε ο καψερός ραδικάκια στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας!
Είναι οι ίδιοι, οι πολιτικώς ορθοί μα διανοητικώς οριζοντιωμένοι, που έχουν καταλήξει να υποστηρίζουν τον φερετζέ, την κλειτοριδεκτομή, γενικά τη σεξουαλική και κοινωνική καταπίεση κι αυτοκαταπίεση της γυναίκας, και να μιλούν για τον «Δυτικό ρατσισμό του γυμνού σώματος». Που την κοινωνική, ψυχολογική και φυσική εξόντωση οποιουδήποτε διαφωνούντος με την επίσημη θρησκευτική και κρατική ιδεολογία ή ηθική σε διάφορα ολοκληρωτικά ισλαμικά (κι όχι μόνον) καθεστώτα, διδάσκουν να την ανεχόμαστε, ακόμα και να την υποστηρίζουμε, στο όνομα του «σεβασμού της πολιτισμικής και νομικής παράδοσης του Άλλου».
Πρόκειται για τους ίδιους που έχουν φτάσει να απορρίπτουν τον Διαφωτισμό και τον ορθό λόγο, ως έργα άνευ αντικειμενικής φιλοσοφικής αξίας του «Δυτικού, λευκού ανθρώπου», τα οποία δήθεν «προώθησαν την αποικιοκρατία και την καταστροφή των τοπικών πολιτισμών». Όλοι αυτοί είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι του επιστημονιστικού σκοταδισμού, της σύγχρονης δουλοκτησίας και του πλανητικού φασισμού που προωθεί ραγδαία η παγκοσμιοποιημένη εξουσία – και το σύστημα τους αμείβει πολύ καλά με ακατάπαυστη προβολή, θέσεις, χρήμα.

Ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Η ορειβασία.

Πώς θα θέλατε να πεθάνετε;
Μες στη φύση και όρθιος.

Πού θα θέλατε να ζείτε;
Μες στη φύση και τεμπέλης.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;
«Ως έτυχε».

Αν πεθαίνατε και επιστρέφατε στη ζωή, ποιoν άνθρωπο ή πράγμα θα θέλατε να ενσαρκώσετε;
Δεν πιστεύω στη μετενσάρκωση, κι εν πάση περιπτώσει δεν θέλω να επιστρέψω.

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Δεν πιστεύω στον Θεό. Αν υπήρχε δεν θα ήθελα να τον συναντήσω, κρίνοντάς τον από το ύψιστο δημιούργημά του, το κατ’ εικόνα και ομοίωσή του που κυριαρχεί παντού: τον Διάβολο.

Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Σε πορεία καθολικής πτώχευσης, όπως η Ελλάδα μας. Πλην, όμως, με τον τρόπο που περιγράφει η ζακυνθινή έκφραση «εφινίραμε με την μπάντα!» Δεν είναι και πολύ δυσάρεστο…