Ζούμε στην εποχή της ανοικτής σκέψης… Πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, να μην πετάμε “κάτω από το χαλί” τα ενοχλητικά θέματα και να μην υποτιμούμε τη νοημοσύνη των συνανθρώπων μας… Πολλοί δημοτικοί άρχοντες φαίνονται αναστατωμένοι τελευταία και κρυπτόμενοι πίσω από αόριστες προφάσεις, επικαλέστηκαν διάφορα για να μη συναινέσουν στο σχέδιο Καλλικράτης.
Μόνο το ουσιώδες δεν ομολογούν. Ότι θα χάσουν τη δημαρχία και μαζί της τον παραγοντισμό, τη συναφή σπουδαιοφάνεια και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα. Kαι η απορία όλων μας, γιατί οι Δήμοι στα κράτη σαν την Ελλάδα να έχουν πολλές χιλιάδες δημότες που δεν διαμαρτύρωνται. Γιατί εμείς να τρέφουμε παχυνόμενους πολλούς έως πλήθος κοινοταρχών και δημάρχων; Λίγη σοβαρότητα δεν βλάπτει, και προπαντός ο λιγότερος τοπικισμός θα κάνει καλό σε όλους μας.
Και πάλι πολλοί είναι οι τριακόσιοι τόσοι δήμοι. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια γερή δόση αισιοδοξίας για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα και να τα χρησιμοποιήσουμε ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αλλάξουμε προς το καλύτερο. Για να απεγκλωβιστούμε όμως από τα αδιέξοδά μας χρειάζεται να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και να μην φοβόμαστε την αλλαγή.
Κι ενώ η χώρα καθημερινά χλομιάζει, λες και προσβλήθηκε από ίκτερο και μοιάζει να ζούμε μέσα σε μια γενική κατάθλιψη επιβεβαιώνοντας μια καθημερινά διογκούμενη τάση αυτο-απαξίωσης, εγκλωβισμένοι σ’ έναν ιστό δυσάρεστων λέξεων (απολύσεις, περικοπές, χρεοκοπία) και περιμένοντας άμεσα να πληγούμε ολοκληρωτικά από τα εξουθενωτικά μέτρα και τις καθηλωτικές προβλέψεις… άρχισαν τα «όργανα» της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Από τη μια έχουμε μια νέα – σκληρή πραγματικότητα που λέει ότι ο κάθε Δήμος είναι το θεμέλιο της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης, ότι τα προβλήματα με την ενοποίηση θα είναι και περισσότερα και πολυπλοκότερα και ότι δεν θεσμοθετούνται νέοι πρόσθετοι κρατικοί οικονομικοί πόροι για την Τ.Α., άρα επιβάλλεται, η εκλογή των νέων Δημοτικών Συμβουλίων να είναι αξιοκρατική, δίχως ίχνος όποιου συναισθηματισμού και να διακρίνονται τα μέλη τους για πλατιά αντίληψη και αυτογνωσία, πάθος και ικανότητα προσφοράς στα κοινά, για τα κοινά, γνώσεις ειδικές και γενικές και συνεργατικό πνεύμα.
Και από την άλλη τα «διαπλεκόμενα», τα «χρίσματα», οι «πολιτικές οσμώσεις», γεγονότα τα οποία βλέπουν, κρίνουν, πολλές φορές γελούν μ’ αυτά αλλά, δυστυχώς, μένουν απαθείς οι τοπικές μας κοινωνίες. Το πρόβλημα, βέβαια, στον τόπο μας είναι ότι πολλοί δεν θέλουν να δουν μπροστά, γιατί αυτό απαιτεί προσπάθεια και διανοητική γυμναστική, που λίγοι σήμερα αποδέχονται, ενώ για μερικούς άλλους αυτές είναι οι καταστάσεις που τους «βολεύουν».
Να επιστρατεύσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, να ενεργοποιήσουμε τις δημιουργικές μας δυνάμεις και να αφυπνίσουμε τη συνειδητότητά μας. Να ονειρευόμαστε σα γίγαντες, αλλά να δρούμε σαν μυρμήγκια, δηλαδή συλλογικά. Να περάσουμε, όσο είναι καιρός ακόμη, από το Εγώ στο Εμείς και να βλέπουμε τα πράγματα συνολικά, μέσα από ένα πανανθρώπινο και πλανητικό πρίσμα.
Πάρα τη διάχυτη απαισιοδοξία και την τάση για οπισθοδρόμηση σε διάφορους τομείς, υπάρχει έντονη η αίσθηση πως μέσα από αυτά τα προβλήματα θα γεννηθεί μια νέα κατάσταση. Την έσχατη αυτή ώρα οφείλουν τα κόμματα να φροντίσουν τα ίδια για την κάθαρσή τους. Να διώξουν όλα εκείνα τα τυχάρπαστα στοιχεία που χρησιμοποίησαν το κόμμα σαν βατήρα για να εκτιναχθούν ψηλά…και σαν το κατάφεραν, κοίταζαν αφ’ υψηλού τους άλλους.
Η πολιτική και ιδίως η κοινωνική είναι για ανώτερα αισθήματα. Δεν είναι ούτε για ψεύτες ούτε για κλέφτες. Δεν είναι για λαμόγια και για μικρόψυχους. Αλλά για αυτούς που για τις ιδέες τους έχουν “ματώσει”. Για αυτούς που βάζουν πάνω από το αξίωμα την αξία, γιατί τους το υπαγορεύει η συνείδησή τους.
Οι νέες τετραετίες-πενταετίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν έχουν καμία σχέση με τις προηγούμενες, οι ευκαιρίες από τη μια, τα προβλήματα και οι υψηλές απαιτήσεις από την άλλη ας μας προβληματίσουν αυτή τη φορά όλους, για να έχει ένα καλύτερο μέλλον ο τόπος που ζούμε και που θέλουμε.