Σε λίγες μέρες και αν όλα πάνε καλά με την τακτοποίηση των αιτημάτων των καθηγητών απο την Υπουργό Παιδείας, θα αναρτηθούν σε όλα τα λύκεια της χώρας οι βαθμολογίες των πανελλαδικών εξετάσεων, και μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιουλίου οι υποψήφιοι θα συμπληρώσουν τα μηχανογραφικά δελτία για τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ στα οποία επιθυμούν να φοιτήσουν.
Και οι επιτυχόντες θα χαρούν… οι αποτυχόντες;;; Ήρθε το τέλος των πάντων; Η σχολική αποτυχία δε σημαίνει απαραίτητα και αποτυχία στη ζωή. Πολλοί “κακοί μαθητές” κερδίζουν αξιοπρεπώς τα προς το ζην, κάνουν οικογένεια και γίνονται ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι ενήλικες. Πολλοί “καλοί μαθητές” καταλήγουν να έχουν δυστυχισμένη ζωή. Καλό είναι λοιπόν να αποφορτίσουμε τη σχολική αποτυχία και να μην την συνδέουμε απαραίτητα με τυχόν αποτυχία στη ζωή.
Η επιτυχία του παιδιού στο σχολείο εξαρτάται από το αν έχει αυτοπεποίθηση και ενδιαφέρον, από το αν γνωρίζει τι είδους συμπεριφορά είναι αποδεκτή και πως μπορεί να επιβάλλεται στην παρόρμησή του, ώστε να συμπεριφέρεται με κατάλληλο τρόπο. Η σχολική αποτυχία είναι ένα παγκόσμιο εκπαιδευτικό φαινόμενο με διαχρονική διαδρομή που πηγάζει κυρίως από: τις κοινωνικές ανισότητες, την αλληλεπίδραση μεταξύ σχολικής κουλτούρας και οικογενειακής, και το σχολείο και τους συντελεστές του. Δεν είναι γέννημα του εξεταστικού συστήματος, όπως σκόπιμα κατά καιρούς προβάλλεται.
Αν συμφωνούσε υποθετικά κάποιος με αυτή την άποψη, θα μπορούσε να προτείνει με ερμηνευτική διάθεση την κατάργηση των εξετάσεων για να εξαφανισθεί η σχολική αποτυχία! Έχει μάλιστα διατυπωθεί η άποψη ότι ουσιαστικά μορφωτικά εφόδια, που βεβαίως θα πιστοποιούνται με εξετάσεις, έχουν περισσότερη ανάγκη τα παιδιά των κοινωνικά “αδύναμων” στρωμάτων και όχι απλώς κάποιο τίτλο σπουδών, που ενδεχομένως είναι τυπικά αρκετός για τους γόνους των εύπορων οικογενειών.
Υπάρχει μήπως κάποιο εξεταστικό σύστημα που θα μπορούσε να λειτουργήσει λυτρωτικά στο φαινόμενο της σχολικής αποτυχίας; Ποτέ η παιδαγωγική δεν μίλησε για μια τέτοια θεώρηση ούτε πρόκειται να το κάνει. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ποτέ δεν ήταν αυστηρά επιλεκτικό όπως σε άλλες χώρες. Ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες επιτεύχθηκε ο ποσοτικός εκδημοκρατισμός του με τη μαζικοποίηση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Και δεν μπορούν οι όποιες εντάσεις στο σύστημα πρόσβασης προς τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ να αμφισβητήσουν αυτή τη δημοκρατική μορφωτική εξέλιξη. Για εμάς το εξεταστικό σύστημα πρέπει να είναι στην υπηρεσία της συνολικής αξιολόγησης που ανατροφοδοτεί τις διδακτικές στοχοθεσίες, δεν οριοθετείται στον όποιο πίνακα εισακτέων στα πανεπιστήμια και δεν μεταπίπτει σε μοναδικό παράγοντα καταμερισμού των μαθητών μεταξύ Ενιαιου Λυκείου και ΤΕΕ.
Βασικό μας μέλημα πρέπει να είναι η επιμελής και σχεδιασμένη ενθάρρυνση των μαθητών να ολοκληρώνουν τη μόρφωση και να τους παρέχονται πολλές ευκαιρίες. Οι νέοι αισθάνονται καλά, όταν οι γονείς τους δηλώνουν ενδιαφέρον για τη μεταξύ τους σχέση και δείχνουν έμπρακτα ότι έχουν βρει τρόπους να αντλούν ικανοποίηση από τις δικές τους δραστηριότητες στη ζωή.
Δημιουργείται έτσι μια οικογενειακή ατμόσφαιρα με λιγότερη φόρτιση και η σχολική επίδοση του παιδιού δεν αποτελεί την κύρια πηγή επιβεβαίωσης της προσφοράς των γονέων. Έχει αποδειχθεί ότι συνήθως τα παιδιά που χαίρονται με τις επιδόσεις τους στο σχολείο έχουν γονείς, οι οποίοι κάνουν πρώτοι αυτό που προσδοκούν να γίνει από τα παιδιά τους. Αντίθετα, η επίδοση του παιδιού στο σχολείο, όταν αποτελεί το επίκεντρο ενασχόλησης της οικογένειας, επιδρά αρνητικά στην αυτοεκτίμηση του παιδιού και το κάνει να αισθάνεται πίεση και αδικία σε βάρος του. Για αυτό, αν κάτι δεν πάει καλά, επικρίνετε συγκεκριμένη συμπεριφορά ή στάση του παιδιού, αλλά μην απορρίψετε το παιδί συνολικά.
Συμπαρασταθείτε στο παιδί σας, και ενθαρρύνετε τις “θετικές” δραστηριότητες των παιδιών σας, όπως αθλητισμός, χορωδίες, εκδρομές, θεατρικές και άλλες καλλιτεχνικές παραστάσεις κτλ. και όλα θα πάνε καλά