Πριν από μερικά χρόνια, η αλήθεια είναι όχι πολλά, οι κάτοικοι των μικρών επαρχιακών πόλεων και πολύ περισσότερο των χωριών, είχαν μάθει τους καλοκαιρινούς μήνες να κοιμούνται με τις πόρτες και τα παράθυρα ανοιχτά, ενώ πολλοί ήταν αυτοί που έπαιρναν το ραντζάκι τους και το πήγαιναν σε μέρη δροσερά, για να μπορούν να αντιμετωπίζουν τις υψηλές θερμοκρασίες και να χαίρονται τον ύπνο τους.
Στη Ζάκυνθο του 2010, η παραπάνω εικόνα μοιάζει εξωπραγματική για ένα και μοναδικό λόγο. Τότε, οι πολίτες ένιωθαν ασφαλείς, σήμερα όμως βιώνουν την ανασφάλεια στο μέγιστο βαθμό. Ανασφάλεια που έχει οδηγήσει πολλούς από αυτούς να κλειδαμπαρώνονται μέσα στα σπίτια τους, ενώ σε πολλά παράθυρα έχουν τοποθετηθεί κάγκελα.
Βλέπετε, είναι προτιμότερο, αν και ελεύθεροι να φτιάξουν τις προσωπικές τους φυλακές, από το να ξυπνήσουν και να βρεθούν τετ α τετ με τον κακοποιό, που μπορεί να μεν να μπαίνει στο σπίτι για να κλέψει, αλλά ουδείς μπορεί να γνωρίζει πως θα αντιδράσει όταν δει μπροστά του τον αγουροξυπνημένο ιδιοκτήτη του σπιτιού με το μάτι γουρλωμένο! Κάποτε όλα αυτά, αποτελούσαν σενάρια ταινιών, σήμερα δυστυχώς αποτελούν την πραγματικότητα.
Μία πραγματικότητα οδυνηρή, αφού η κατάσταση που επικρατεί, καταστρατηγεί το βασικό δικαίωμα του ανθρώπου, που είναι η ελευθερία. Γιατί όταν ένας άνθρωπος ζει μέσα στην ανασφάλεια, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι και ελεύθερος. Οι κανόνες του παιχνιδιού άλλαξαν και από τη στιγμή που άλλαξαν, όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς, ακόμη και αυτό, το απίστευτο περιστατικό που συνέβη προ ημερών στην πόλη μας.
Τις ακριβείς παραμέτρους της υπόθεσης, σαφώς θα τις διερευνήσει και θα αποφανθεί(;) η Δικαιοσύνη, αν πάρουμε ως δεδομένα όμως τα όσα καταγράφηκαν στο Αστυνομικό δελτίο, το οποίο είναι λακωνικό, αλλά πολύ περισσότερο αναφέρεται μόνο στην κατάσταση των “παθόντων” και στις ιατροδικαστικές εξετάσεις που παραγγέλθηκαν, σίγουρα το περιστατικό αυτό, όχι μόνο δεν τιμά κανέναν, αλλά οφείλουμε να το εξετάσουμε και να προβληματιστούμε όλοι.
Για άλλη μια φορά, ζητήματα που ξεκινούν μέσα από την οικογένεια, το σχολείο και την τοπική μας κοινωνία, μας οδηγούν να ανακαλύψουμε ξαφνικά, τα δεκάδες προβλήματα που υπάρχουν γύρω μας. Αυτό είναι ένα και εμφανές, αφού στα νυχτερινά στέκια, το πρόβλημα όσο πάει και μεγαλώνει, χωρίς να υπάρχει ασφάλεια. Όλοι κωφεύουν, απαξιούν και απλώς κρίνουν, πίσω από την ανωνυμία τους, συμβάλλοντας, έτσι, στη δημιουργία μεγαλύτερου αισθήματος ανασφάλειας.
Μίας κατάστασης, που οδηγεί τους πολίτες σε ακραίες καταστάσεις και έχει μετατρέψει τα πάντα σε ένα απέραντο φρενοκομείο. Ποιες είναι οι πολιτικές που τέθηκαν σε εφαρμογή μέχρι σήμερα, ώστε να αντιμετωπιστεί με αποτελεσματικότητα το θέμα της παραβατικής συμπεριφοράς στο νησί μας;
Τι θα πρέπει να κάνουν οι πολίτες που αισθάνονται ότι απειλούνται καθημερινά, από όλους αυτούς που προσπαθούν να επιβιώσουν τελικά μέσα από την παρανομία; Οι πολίτες, που δικαίως αισθάνονται από την πλευρά τους τα μεγάλα θύματα, απροστάτευτοι μέσα στη λαίλαπα της παρανομίας, οι οποίοι έχουν να αντιμετωπίσουν και την οικονομική κρίση συν της άλλης και φυσικά και τη μεγάλη ανεργία που έχει έρθει ως επακόλουθο. Ποιος έχασε το δίκιο του για να το βρει ο άλλος. Και τελικά, τι πρέπει να γίνει;
Να πάρουν όλοι από ένα όπλο στα χέρια τους και όποιος επιβιώσει; Αυτή είναι η κοινωνία που οραματιζόμαστε, αυτή είναι η κοινωνία που θα κληροδοτήσουμε στην επόμενη γενιά; Μήπως κάποιοι πρέπει να δουν λίγο ποιο σοβαρά το ζήτημα; Όταν πρόκειται για debate, δεν τους φθάνει ο χρόνος για να απαντούν… Ε, ας βρουν λοιπόν λίγο χρόνο και για να προτείνουν και στη συνέχεια να υλοποιήσουν, πριν η κατάσταση γίνει ανεξέλεγκτη από κάθε άποψη, γιατί το ποτάμι δεν έχει επιστροφή…