Ποιο είναι εκείνο το επάγγελμα το οποίο έχεις τη δυνατότητα να διαμορφώνει μόνο του, χωρίς την παρέμβαση του εργοδότη, τους μισθούς του; Ποιο είναι το επάγγελμα με το μικρότερο απαιτούμενο χρόνο δραστηριοποίησης πριν την έξοδο στη σύνταξη; Ποιο είναι εκείνο το επάγγελμα που παρέχει ασυλία από κάθε μορφή ποινικής ή αστικής δίωξης; Ποιο είναι εκείνο το επάγγελμα που προσφέρει αυτοκίνητο με τους ευνοϊκότερους όρους αποπληρωμής;
Μάλλον καλά μαντέψατε, “επάγγελμα” αυτοδιοικητικός αιρετός. Η πολιτική μας ζωή είναι γεμάτη επαγγελματίες πολιτικούς και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με τη χρήση του φεουδαρχικού δικαιώματος της κληρονομικότητας. Η λογική της δημοκρατίας θέλει ως αντιπροσώπους του λαού, εντεταλμένους να νομοθετούν και να λαμβάνουν αποφάσεις που επηρεάζουν δραματικά τη ζωή του συνόλου, ανθρώπους τίμιους, ικανούς, γνώστες της πραγματικότητας, τους άριστους εκπροσώπους του λαού. Ανθρώπους που θα έρθουν, θα προσφέρουν και όταν δεν έχουν να δώσουν τίποτε άλλο θα γυρίσουν αυτόβουλα σπίτι τους και στις καθημερινές ασχολίες τους.
Η εικόνα της σημερινής πολιτικής μας ζωής, συμπυκνώνεται στην απάντηση που μπορεί να δώσει ο καθένας μας στην ερώτηση: σε πόσους από τους σημερινούς εκπροσώπους του λαού μπορείτε να αναγνωρίσετε την παραπάνω εικόνα του πολιτικού; Υπάρχουν πολλοί λόγοι που θα μπορούσαν να οδηγήσουν έναν άνθρωπο να καταντήσει πολιτικός. Το “επάγγελμα” του πολιτικού, σε πολλά ομοιάζει με αυτό του ζητιάνου και οι ομοιότητες πάντως περιορίζονται στην προεκλογική και μόνο περίοδο, ενώ κατόπιν αυτής, εάν ο υποψήφιος πολιτικός επιτύχει – δια της ζητιανιάς – τους σκοπούς του, το “επάγγελμα” του πολιτικού θα μπορούσε μάλλον να προσομοιαστεί με αυτό του εισοδηματία.
Ας δούμε όμως την καθημερινή ρουτίνα ενός πολιτικού: αποφεύγει τεχνηέντως να δεχτεί τους ψηφοφόρους ή ομάδες επαγγελματιών στο γραφείο του, προσποιείται ότι αποφάσισε να πράξει ή να υπογράψει όσα εντέλλεται να πράξει ή να υπογράψει, και γεμίζει τουλάχιστον ένα παράθυρο δελτίου ειδήσεων ανά ημέρα. Στο παράθυρο αυτό πρέπει με πειστικότητα να πει ότι το γραφείο του είναι ανοιχτό σε όλους και μάλιστα να προσκαλέσει περισσότερους πολίτες να τον επισκέπτονται.
Οι πολιτικοί ασχολούνται με τα κοινά. Αυτό όμως ουδέποτε το καταλάβαμε οπότε δεν θα επεκταθούμε. Έτσι, είχαμε προ καιρού την ασυναίσθητη επιθυμία να επιχειρήσουμε να περιγράψουμε τη διαφορά ανάμεσα στον πολιτικό ηγέτη και στον πολιτικάντη. Ρίχνοντας μια ματιά στην καθημερινότητα της τοπικής μας κοινωνίας και πολιτικής”σκηνής” ταυτόχρονα καταλήξαμε στο ότι απο τη μια ο ηγέτης με τις γνώσεις του, με τα χαρίσματά του, με τις αρετές του, με την όλη προσωπικότητά του, καθοδηγεί, επιλέγει τον ορθό δρόμο, έστω κι αν είναι δύσκολος και αφού πάρει τις αποφάσεις του με σωφροσύνη και με γνώμονα το μακροπρόθεσμο συμφέρον της κοινωνίας, ακολούθως δείχνει το δρόμο.
Και απο την άλλη ο πολιτικάντης λαμβάνει τις αποφάσεις του ψηφοθηρικά, δεν έχει σταθερές αρχές ούτε θέσεις αλλά απλά στριφογυρίζει σαν ανεμόμυλος κατά που πνέει ο άνεμος. Δεν λέει αυτά που σκέφτεται, αλλά λέει αυτά που θέλουν να ακούσουν οι ψηφοφόροι και για αυτό έγνοια του είναι … οι επόμενες εκλογές και κατά πόσο θα (επαν) – εκλεγεί.
Μπορεί να ρητορεύει και να ενθουσιάζει εκ πρώτης όψεως με τις θέσεις του, κυρίως τους ημιμαθείς και φανατισμένους, αλλά δεν διαθέτει τα εχέγγυα για να γίνει ηγέτης. Αυτοί λοιπόν δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο και σε κάνα τρίμηνο θα τους δείτε στα ΜΜΕ να θυμούνται τον πόνο κάθε πικραμένου γιατί θα πλησιάζουν οι Δημοτικές εκλογές.
Πολιτικάντηδες λέγονται εκείνοι οι πολιτικοί οι οποίοι έχουν το θάρρος να πουν ότι ενδιαφέρονται για τις επόμενες εκλογές. Πολιτικοί λέγονται εκείνοι οι πολιτικάντηδες οι οποίοι έχουν κάνει την “μπάζα” τους, μπορούν άμεσα να γίνουν εισοδηματίες. Με άλλα λόγια πολιτικάντηδες είναι οι πολιτικοί που δεν έχουν ακόμα αποκομίσει όσα οι πολιτικοί που δεν είναι πολιτικάντηδες απεκόμισαν. Γι’ αυτό και ο πολιτικάντης ακολουθεί, ενώ ο ηγέτης καθοδηγεί.