Η ουτοπιστική αντίληψη με την οποία συνήθως αντιμετωπίζεται το θέμα της ανάπτυξης κυρίως στις μικρές κοινωνίες από τα όργανα διοίκησής τους, είναι κατά κύριο λόγο η αιτία για το ότι μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.
Η επιθυμία των επικεφαλείς των δήμων να δείξουν ότι έχουν όραμα και ότι μπορούν να κάνουν μεγάλα πράγματα για τον τόπο τους, μη αντιλαμβανόμενοι τις πραγματικές δυνατότητες που έχουν, οδηγούν σε αναποτελεσματικές διεκδικητικές τακτικές.
Έτσι ο προγραμματισμός που γίνεται δεν είναι εφαρμόσιμος δεν συμβαδίζει με τις αναπτυξιακές ανάγκες των κοινωνικών συνόλων, με αποτέλεσμα να γίνονται έργα μπαλώματα τα οποία σε καμία περίπτωση δεν έχουν συνολική λειτουργικότητα στην οποία μπορεί κάποιος να έχει βάσιμες ελπίδες ότι το αύριο της καθημερινότητας του πολίτη θα είναι πολύ καλύτερο.
Επιτακτική ανάγκη πλέον οι τοπικές κοινωνίες να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα και με απόλυτα τεχνοκρατικό τρόπο να καταγράψουν τις ανάγκες τους. Να τις ιεραρχήσουν με τον βαθμό σπουδαιότητάς τους που θα πρέπει να έχει να κάνει κυρίως με το σύνολο των ανθρώπων που απευθύνονται.
Δηλαδή κάθε έργο που θα γίνεται θα πρέπει να εξυπηρετεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι πολιτών, ενώ θέματα βελτίωσης της υγιεινής διαβίωσης κατοίκων μίας περιοχής αποτελούν βασική προτεραιότητα για ένα οργανωμένο σύνολο.
Οδηγός της ανάπτυξης δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο εκτός από την αντίληψη της πραγματικότητας και την αξιοποίηση όλων των στοιχείων που αυτή μας παρέχει…, χωρίς την παρέμβαση των ονειρικών επιθυμιών που η κάθε ηγετική ομάδα… θέλει να εκφράσει μέσα από ουτοπικές διεκδικήσεις που στερούν από κάθε κοινωνία το δικαίωμα συμμετοχής στην πραγματική ευημερία και πρόοδο.
Μέσα στον κύκλο των χαμένων… τετραετιών, οι νεοέλληνες υπέστησαν ποικίλες μορφές εγκλωβισμών. Η πολιτική ζωή, βρίσκεται μονίμως εγκλωβισμένη στο περιβόητο πολιτικό κόστος και περιχαρακώνεται από υποσχεσιολογίες, υπεκφυγές, προχειρότητες, αναβολές και συμψηφισμούς αναπαράγοντας τον ανατολίτικο ωχαδελφισμό μας.
Τα αιτήματα των διαφόρων κοινωνικών ομάδων, δεν εξετάζονται αντικειμενικά, αξιολογώντας ανάγκες, αποδόσεις και αντοχές. Αυτό το οποίο συμβαίνει, είναι να ικανοποιούνται τα τελεσίγραφα των συντεχνιών που ασκούν ασφυκτική πίεση στην εκάστοτε κυβέρνηση, δίδοντας το άλλοθι για κινητοποιήσεις ακραίας μορφής σε οποιαδήποτε επαγγελματική ομάδα θεωρεί ότι αδικείται.
Έτσι, παρά το (στραβό) κλίμα της οικονομικής ύφεσης, ο μέσος νεοέλληνας συνεχίζει να απαιτεί, και μεταλλάσσεται κατά το δοκούν, από άκρατο καπιταλιστή σε επαναστάτη-μαρξιστή.
Όσο για τον περιβόητο κοινωνικό αυτοματισμό, αυτός έχει πλέον διάσταση… καθαρά ατομική. Αρχίζει δηλαδή να ενεργοποιείται μόνον όταν κάποιος θίγεται προσωπικά. Η συλλογική πρόληψη, έχει πλέον απαξιωθεί.
Τραγελαφικό αποτέλεσμα, είναι η αυτο-επιβεβαίωση του “μέσου” ανευθυνοϋπεύθυνου νεοέλληνα που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εμφανίζεται ως σύγχρονος προφήτης… μετά το γεγονός, με το”εγώ σας τα έλεγα, εσείς δεν με ακούγατε”!
Όσο επιτακτικότερη γίνεται η ανάγκη να απεγκλωβιστούμε από τα χρονίζοντα προβλήματα χωρίς να υπολογίζεται το πολιτικό κόστος, τόσο οι κρατικοδίαιτοι λαϊκιστές των κομμάτων εξουσίας αντιστέκονται σθεναρά για να αυτοσυντηρηθούν.