Μια φορά και έναν καιρό σε μια μικρή κοινωνία κάπου εκεί στο Ιόνιο, ήταν μια πόλη που η ραγδαία οικιστική της ανάπτυξη σε συνδυασμό με τον πολεοδομικό της σχεδιασμό που έγινε στις δεκαετίες μετά το 1953, με όχι και τόσο αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους, οδήγησε στην αλλαγή της όψης της.
Βέβαια ποιος νοιαζόταν τότε για το πράσινο και τους κοινόχρηστους χώρους αναψυχής που ήταν μια λεπτομέρεια μπροστά στα κέρδη. Έτσι λοιπόν με τις ευλογίες και των τοπικών αρχόντων και των λοιπών παραγόντων της εποχής, δημιουργήθηκε ένα αφιλόξενο τοπίο.
Κάτι έπρεπε να γίνει, κάποια διέξοδος έπρεπε να βρεθεί. Τα έβαλαν, λοιπόν, κάτω πάλι οι τοπικοί άρχοντες και αποφάσισαν ότι μοναδική λύση, για να δοθεί διέξοδος ήταν η δημιουργία ενός μεγάλου πεζόδρομου, όπου οι κάτοικοι θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα, χωρίς πίεση, με ασφάλεια και ηρεμία.
Έτσι και έγινε. Θύμα… η Αλεξάνδρου Ρώμα!!! Έκλεισαν ένα μεγάλο τμήμα της κεντρικής οδικής αρτηρίας που διέρχεται από το κέντρο της πόλης, στην οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρχε έντονη εμπορική και ψυχαγωγική δραστηριότητα και την μετέτρεψαν σε πεζόδρομο, με λευκές πλάκες που τους διέκοπταν όμορφα παρτέρια, με τριαντάφυλλα και καταπράσινους θάμνους.
Η πόλη με μιας άλλαξε, ο πεζόδρομος γέμισε ξαφνικά με ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους. Παππούδες που απολάμβαναν τον περίπατό τους, παιδιά που έπαιζαν με τη μπάλα τους και τα ποδήλατά τους ενώ τα νεαρά αγόρια και κορίτσια που φλέρταραν κάνοντας τη βόλτα τους καθημερινά έδιναν μια περίεργη ζωντάνια ακόμη και στα άψυχα αντικείμενα που συνέθεταν το όμορφο αυτό τοπίο.
Σιγά – σιγά, όμως, το φως των όμορφων -για την εποχή εκείνη- φωτιστικών σωμάτων “σκεπάστηκε” από την αδιαφορία των πάντων… από περίεργες σταθμεύσεις οχημάτων σε γωνίες, οι οποίες είναι επικίνδυνες για πεζούς και οδηγούς… από όλο και περισσότερα τραπεζάκια που άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους μπροστά από τα μαγαζιά μειώνοντας τον ελεύθερο χώρο για τους πεζούς.
Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει! Την ηρεμία των πεζών και του τοπίου άρχισε να τη διακόπτει ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια τα οποία ανενόχλητα, τις περισσότερες φορές άρχισαν να κυκλοφορούν από τη μια άκρη στην άλλη, προκαλώντας με το θράσος τους. Το έργο επαναλήφθηκε με το ίδιο ακριβώς σενάριο.
Στο βωμό του κέρδους, λοιπόν, όπως και παλιά οι επιτήδειοι φρόντισαν να στείλουν το μήνυμα προς όλους, ότι ο πεζόδρομος της πόλης, των παιδιών, των μικρών και μεγάλων προσδοκιών, ήταν το δικό τους λάφυρο για την προσφορά τους… στην πόλη.
Και από σύμβολο μιας ανθρώπινης πόλης σταδιακά, έγινε σύμβολο ασυδοσίας, παρανομίας, καταπάτησης των δικαιωμάτων του ανθρώπου, σύμβολο μιας παρακμής που δε μετριέται σε χρήμα, αλλά σε ποιότητα ζωής και σε πληγωμένες ψυχές.
Βομβαρδισμένο… τοπίο θυμίζει, το σκηνικό, που επικρατεί στην οδό, καθώς όταν οι αιρετοί μας, αποφάσιζαν να την πλακοστρώσουν, ασφαλώς και δεν υπολόγισαν τη σημερινή της κατάντια.
Ξηλωμένες πλάκες, φρεάτια που κουδουνίζουν μελωδικά, ελλιπής φωτισμός, λακκούβες καλυμμένες είτε με διαφορετικές πλάκες, είτε με άσφαλτο, είτε με χαλίκι, κοσμούν την περιοχή ως αποτέλεσμα του τρόπου που οι υπεύθυνοι επέλεξαν να διευθετήσουν το θέμα, στηριζόμενοι πάντα στην εύκολη λύση, ανεξαρτήτως εάν προσβάλλει την καλαισθησία των συμπολιτών, αλλά και των επισκεπτών μας.
Ποιος, όμως, νοιάστηκε πραγματικά γι’ αυτό το έγκλημα; Κανείς!!! Τα χρόνια πέρασαν και αυτή η παθητική στάση των αρχόντων άνοιξε την όρεξη για ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση του ετοιμοθάνατου πεζόδρομου που έχασε το χρώμα του και τη ζεστασιά του.
Τα τραπεζικαθίσματα πάνε και έρχονται, το πράσινο χρώμα χάθηκε από τα παρτέρια, οι λευκές πλάκες έσπασαν σε πολλά σημεία και όσοι από αυτούς προσπάθησαν να αντισταθούν, υποχώρησαν κάτω από το βάρος των φορτηγών που εφοδίαζαν καθημερινά τα μαγαζιά της πιάτσας. Γιατί πλέον ο πεζόδρομος έγινε πιάτσα.
Βέβαια, στην απεγνωσμένη προσπάθεια για να βρεθεί λύση και να σώσουν ότι έχει απομείνει κάποιοι σκέφτηκαν έξυπνες λύσεις. Τις μπάρες! Αυτές που μεταφορικά κρατούν δέσμιους κάποιους συνανθρώπους μας και τους υπενθυμίζουν ότι ζουν σε ένα διαφορετικό κόσμο.
Αλλού πάλι τη συγκόλληση των διαλυμένων πλακών είτε με τσιμέντο, είτε με άσφαλτο ταχείας… πήξης!!! Με τέτοιες προσπάθησαν να σώσουν από την απαξίωση τον καταδικασμένο πεζόδρομο που παρουσίαζε με τον καιρό συμπτώματα αργού θανάτου.
Γεγονός είναι ότι μας έχουν συνηθίσει σε κάθε είδους… μπαλώματα και σε λύσεις οικονομικές και… εφήμερες, που βολεύουν και ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου.
Τελικά ας αποφασίσουν για το πως τη θέλουν, πλακοστρωμένη προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως πεζόδρομος, ασφαλτοστρωμένη για τη διέλευση οχημάτων ή χαλικοστρωμένη να πέφτει να τσακίζεται κάθε περαστικός;;;
Εκείνο που πληγώνει περισσότερο είναι η αναισθησία των ιθυνόντων για το χάλι των δρόμων του νησιού μας, οι οποίοι περιορίζονται σε πασαλείματα και όχι σε δραστικές παρεμβάσεις! Όμως, τι να περιμένει κανείς από αδιάφορους και φίλαυτους πολιτικούς;
Είμαστε μια κοινωνία που έχει και αυτή ευθύνη για την ανοχή που επέδειξε απέναντι σε αυτή την εικόνα και για την ανοχή της στον τσαμπουκά και την μαγκιά των ανθρώπων που εκμεταλλεύτηκαν αυτήν την κατάσταση. Μια κοινωνία που δεν επαναστάτησε όταν προκλήθηκε από όλους αυτούς.
Ίσως η καλύτερη λύση θα ήταν αυτή που θα πρότεινε κάθε μακρινός ταξιδευτής που τυχαία θα βρισκόταν σε αυτή την πόλη… “Ανάπλαση τώρα” και συνεχίζοντας το ταξίδι του για τόπους πιο φιλικούς, πιο ζεστούς, πιο φιλόξενους και πιο θελκτικούς.
Για τόπους που η λέξη “ευθύνη”, ατομική και συλλογική είναι όρος με περιεχόμενο και ουσία και που καταδεικνύει συμπεριφορές και λειτουργίες σεβασμού, νομιμότητας και αναγνώρισης του ρόλου του καθενός.