Νοσοκομεία, πολεοδομίες, εφορίες, ΙΚΑ και νομαρχίες αναδεικνύονται πρωταθλητές στη διαφθορά για το 2009, σύμφωνα με έρευνα που διενεργήθηκε από την εταιρεία Public Issue για λογαριασμό της οργάνωσης “Διεθνής Διαφάνεια-Ελλάς”.
Η πολύ συχνή, επιτρέψτε μου να πω σε επίπεδα αφόρητου εκνευρισμού, αναφορά στην επαίσχυντη θέση της Ελλάδος στους διεθνείς πίνακες της διαφάνειας φέρνει κάθε λίγο και λιγάκι στην επικαιρότητα “τη διαφθορά” ένα θέμα που ανέκαθεν ταλάνιζε και συνεχίζει να ταλανίζει όχι μόνο τον τομέα της Δημόσιας Διοίκησης, αλλά όλο το ελληνικό κοινωνικό σύστημα.
Το θέμα σχετίζεται περισσότερο με βαθιά ριζωμένες θέσεις και στάσεις όλων μας στις μεταξύ μας συναλλαγές ή τις δοσοληψίες με το επίσημο Κράτος και τους φορείς του και λιγότερο με συγκεκριμένα στελέχη των δύο μεγάλων πολιτικών Κομμάτων που μας κυβερνούν τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια.
Οι Έλληνες διακρινόμαστε για την σχιζοειδή συμπεριφορά μας τη μια στιγμή να κατηγορούμε το αδηφάγο, σπάταλο, φορομπηχτικό, απρόσωπο και απάνθρωπο Κράτος και την άλλη να εκλιπαρούμε τους λειτουργούς του μέσα από θεσμοθετημένες κομματικές διεργασίες να φροντίσουν ώστε αυτο το κράτος να προσλάβει σε θέση μόνιμη το γιό ή την κόρη, τη σύζυγο ή εμάς τους ίδιους!
Αυτές οι διαπιστώσεις δεν στοχεύουν στην αναίρεση του κοινωνικού κόστους που προκαλεί η διαφθορά στο Δημόσιο βίο μας, αλλά στην συνειδητοποίηση ότι για να εξυγιανθεί ο Δημόσιος βίος χρειάζεται πρώτιστα να δεχθούμε όλοι μας το βαθμό της συμμετοχικής μας ενοχής στα κακώς κείμενα.
Όλους μας πληγώνει το βιβλίο του Τζων Γκάνθερ με τίτλο “Μέσα στην Ευρώπη” όπου ξεκινά στο κεφάλαιο για την Ελλάδα χαριτολογώντας πως “μετά την χειραψία με τους Έλληνες, που συνηθίζουν πολύ τις χειραψίες, καλού κακού, μετρήστε και τα δάκτυλά σας!”
Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις, όποια έρευνα κι αν δεις για την ελληνική οικονομία, όποιον επιχειρηματία ή επενδυτή κι αν ρωτήσεις για τα μεγαλύτερα εμπόδια, στην πρώτη θέση θα συναντήσεις τη γραφειοκρατία.
Το επιβεβαίωσαν για άλλη μία φορά ξένοι οίκοι αξιολόγησης, οι οποίοι για να μην υποβαθμίσουν τη χώρα ζήτησαν, μεταξύ άλλων, μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα.
Καθόλου παράδοξο αν σκεφτούμε ότι το ελληνικό δημόσιο αντί να ευνοεί την ανάπτυξη της οικονομίας, αποτελεί τη μεγάλη γάγγραινα, το μεγάλο βαρίδι, τη μέγιστη απειλή για την ελληνική οικονομία και την κοινωνία. Μανδαρίνοι και μικροί ή μεγάλοι γραφειοκράτες των δημόσιων υπηρεσιών ταλαιπωρούν καθημερινά τους πολίτες, τους επενδυτές και τους επιχειρηματίες.
Αλλοι (ελάχιστοι ανήκουν σε αυτή την κατηγορία) γιατί είναι τυπολάτρες και άλλοι γιατί με τον τρόπο αυτόν εξασφαλίζουν το “δωράκι” που επιδιώκουν να πάρουν εκμεταλλευόμενοι τη θέση τους, αποδεικνύοντας ότι η γραφειοκρατία, εκτός των άλλων, τροφοδοτεί και τη διαφθορά. Οι πρώτοι είναι σχολαστικοί. Οι δεύτεροι είναι διεφθαρμένοι, και αξιοποιώντας το τέρας της γραφειοκρατίας φροντίζουν πρωτίστως το δικό τους οικονομικό όφελος.
Στην εποχή που ο χρόνος είναι χρήμα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ιστορική περίοδο, το κόστος κρίσιμο επενδυτικό μέγεθος και η διαφάνεια σημαντική παράμετρος του οικονομικού περιβάλλοντος, η γραφειοκρατία αναδεικνύεται στον μεγαλύτερο εχθρό. Στη χώρα μας το φαινόμενο έχει πάρει ακραίες ως και ανεξέλεγκτες μορφές.
Εν μέσω της λήψης μέτρων για την οικονομική κρίση και οι συζητήσεις μοιάζει να εξαντλούνται στο εάν θα “παγώσουν” ή στο εάν θα “αυξηθούν” οι μισθοί και οι συντάξεις τη στιγμή που η ανεργία τώρα θα αρχίσει να καλπάζει σε μια χώρα που κυριαρχείται από οικονομία μικρό-μεσαίων-Επιχειρήσεων σε ποσοστό σχεδόν 98%!!!
Πέρα από το να κυνηγήσουμε τη διαφθορά και το αρρωστημένο στη Δημόσια Διοίκηση χρειάζεται να εντοπίσουμε τα θετικά στοιχεία στην προσωπική μας ζωή και τη συλλογική συνύπαρξη και να μεγιστοποιήσουμε αυτές ακριβώς τις διαδικασίες και αυτά τα στοιχεία.
Αν υποθέσουμε ότι ως λαός πληρώνουμε τα σπασμένα ξεχνώντας το “καλύτερη η πρόληψη της θεραπείας” τουλάχιστον τώρα που όλοι πλέον συνειδητοποιούμε τις παραλήψεις και τις υπερβολές μας, πολιτικοί και μαζί πολίτες, ας μην παραιτηθούμε τελείως.
Ας θυμηθούμε εκείνον που είχε δηλώσει ότι στους γονείς του όφειλε το ζην αλλά στους δασκάλους του το ευ ζην! Ας πρωταγωνιστήσουμε σε μια προσπάθεια επιστροφής στο πατροπαράδοτο “κυμπαριλίκι”, στην αξιοπρέπεια και το φιλότιμο του Έλληνα αποφεύγοντας τις κακοτοπιές του τύπου “κάντε όπως λέω, όχι όπως κάνω…” δηλαδή… “δάσκαλε που…δίδασκες…” ή, τέτοιες μέρες που είναι, Πολιτικέ μου που μου… υποσχόσουνα…