Μετά την Αφροδίτη ήρθαν τα μνημεία… μιας και δεν κατάφεραν το 1940, οι Γερμανοί να καταλάβουν τα ελληνικά εδάφη… αποφάσισαν να το κάνουν τώρα, με πρόσχημα την οικονομική κρίση… και μας προτείνουν να εκποιήσουμε την Ακρόπολη και τα νησιά μας προκειμένου να βγούμε από αυτήν.
Να πουλήσουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε προκειμένου να πληρώσουμε τους πιστωτές μας, αφού έτσι κάνουν εκείνοι που βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας!!!
Ορισμένοι όχι μόνο το χοντρένουν ακόμη περισσότερο δηλώνοντας ότι: “και η Ακρόπολη μας κάνει”, αλλά έχουν και προτιμήσεις: “σας δίνουμε χρήμα, μας δίνετε την Κέρκυρα;”. Και το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί την Κέρκυρα και όχι τη Ζάκυνθο;
Μήπως θα ήταν καλύτερα αντί για μαζώξεις με αντικείμενο τον Καλλικράτη να κάνουμε αγώνα να μαντρώσουμε λαό και αρχόντους σε καμιά αίθουσα προκειμένου να καταρτίσουμε πρόταση ισχυρή που δεν θα “μπάζει” από πουθενά όπως εκείνες οι μελέτες των έργων που όλο συντάσσονται και έργα δεν βλέπουμε!!!
Διπλό το όφελος… και για την πατρίδα και το νησί μας… αφού θα βοηθήσουμε να ελαχιστοποιηθεί το έλλειμμα και ταυτόχρονα να δει άσπρη μέρα και τούτο το νησάκι.
Ίσως καταφέρουμε να αποκτήσουμε μαρίνα, προβλήτα υποδοχής κρουαζιεροπλοίων, η οποία δεν θα κάνει μόνο για βάρκες και να ολοκληρωθούν τα έργα εξυγίανσης του ποταμού του Αγίου Χαραλάμπους.
Ίσως καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε την επέκταση της Μονάδας Επεξεργασίας Λυμάτων καθώς και ολοκλήρωση των αποχετευτικών δικτύων της πόλης και των τουριστικών περιοχών.
Ίσως καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε την ανατροπή της αποκρουστικής εικόνας που επικρατεί παντού, όπως και τα σκουπίδια στην περιοχή της Δημοτικής Ακτής, του Κρυονερίου και των Λαζαρέτων, που περιμένουν, μάταια, τον εξωραϊσμό τους.
Ίσως καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε τη σωστή διαχείριση των υδάτινων πόρων, το οποίο αποτελεί το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της κοινωνίας μας, με επακόλουθο να παραμένουν στα συρτάρια μελέτες που προτείνουν ως λύση του προβλήματος τις λιμνοδεξαμενές και όχι το εργοστάσιο αφαλάτωσης, που προωθούν διάφοροι φωστήρες.
Ίσως καταφέρουμε να εξαλειφθεί η αύξηση της εγκληματικότητας, η εκτεταμένη χρήση ναρκωτικών, καθώς και η ελεύθερη διακίνησή τους, μέρα μεσημέρι, στην πλατεία Σολωμού, και κάθε άλλη μορφή εγκληματικότητας που φθάσαμε σε σημείο να μην ξέρουμε κατα που να κάνουμε.
Ίσως καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε σωστές δομές υγείας και να εγκαινιάσουμε επιτέλους ένα νοσοκομείο της προκοπής και όχι ένα Ίδρυμα που θα καλύπτει ανάγκες τσιρότου.
Δυστυχώς, η Ζάκυνθος πάσχει από πολιτική ηγεσία, η οποία θα αναδείξει τα προβλήματα και θα διεκδικήσει λύσεις, βολεύοντας, ωστόσο, με την απουσία της κάθε Κυβέρνηση.
Ας τρέξουμε, λοιπόν, για τη μια και μοναδική ευκαιρία για τη “φουκαριάρα τη Ζάκυνθο”, η οποία έχει μείνει στα αζήτητα και πληρώνει πολύ ακριβά την ανικανότητα και ανευθυνότητα των πολιτικών της.