Πώς αισθάνεστε; Είστε καλά, ας πούμε; Δεν αισθάνεστε κάπως άβολα; Δεν έχετε μια αίσθηση “παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του”; Δεν νιώθετε σαν να κατοικείτε στου βαρελιού τον πάτο; Όπου ο κάθε Ευρωπαίος περνάει, σε φτύνει και φεύγει; Δεν αισθάνεστε σαν να συμμετέχετε σε εκείνο το παιχνίδι με τα βελάκια; Στη θέση του στόχου, βεβαίως – βεβαίως! Όπου Ευρωπαίοι αλλά και οι της κυβέρνησης τα πετάνε μετά μανίας όχι για να πιάσουν κέντρο, αλλά για να μη μείνει τίποτα… ατρύπητο επί του στόχου;
Δεν αισθάνεστε ας πούμε σαν τον Φωτόπουλο στην “κάλπικη λύρα”; Ο οποίος είχε πιάσει ένα “πέρασμα” με μαύρο γυαλί και φώναζε με εκείνη την ξεχωριστή φωνή του “Ααοόματος!”. Ε, και αν και τύχαινε και τον λυπόταν κανείς, του πέταγε και από τίποτα. Την “κάλπικη λύρα”, ας πούμε, γιατί τον είχαν για τυφλό και θέλανε να τον ξεφορτωθούν.
Δεν αισθάνεστε ολίγον σαν βόδια από εκείνα που τα έδεναν παλιά στα κάρα και άντε λίγο-λίγο και άιντε κουράγιο, ας πάμε κι ας αργήσουμε, που λέει ο λόγος ή που τα έδεναν εκεί σε έναν ιδιότυπο μύλο νερού και γυρίζανε γύρω-γύρω και γύρω-γύρω και άιντε πάλι μέχρι τελικής πτώσεως.
Δεν αισθάνεστε, ας πούμε, σαν λεμόνια που τα στιβουν, τα στίβουν, τα στίβουν μέχρι να στραγγίξουν τόσο που τελικά τρώνε και τη σάρκα τους βγάζοντας μια άφατη ξινίλα, την ώρα που τα καταπίνουν;
Δεν αισθάνεστε σαν να σας έχουν βάλει καλά και ντε στο κρεβάτι του Προκρούστη και να τεντώνει, να τεντώνει, να τεντώνει αυτό το ρημαδοκρέβατο μέχρι που να αισθάνεται κανείς ότι θα αποκολληθεί το πάνω του από το κάτω του, με έναν διόλου “κομψό” τρόπο.
Έτσι πρέπει να αισθανόμαστε, ειδικότερα από χθες, που ανακοινώθηκαν και νέα επώδυνα μέτρα τα οποία η δική μας καμπούρα θα τα πληρώσει. Αφού προχθές βγήκε πρώτα ο Γιώργος και μας… γλύκανε, χθες, στο καπάκι μας έδωσε άλλη μια κατραπακιά.
Αν δεν αισθάνεστε τίποτα από τα παραπάνω -και όλα μαζί ακόμη καλύτερα- δυο τινά μπορούν να συμβαίνουν, ή που δεν είστε καλά στην υγεία σας, οπότε να πάτε να κοιταχτείτε, ή που δεν μένετε σ’ αυτή τη χώρα, οπότε τυχεροί είστε.
Αλλιώς… ξέρετε, τι έχουμε να κάνουμε. Κάθε μήνα που θα παίρνουμε το μισθό, θα πηγαίνουμε και θα κάνουμε ουρά έξω από το Μαξίμου και θα ζητάμε προσωπικά τον Πρωθυπουργό να του καταθέτουμε το μισθό μας. Διότι συγκινείται ειλικρινά όταν άνθρωποι του μόχθου τον πιάνουν στο δρόμο και του λένε: “για την πατρίδα και το μισθό μου θα θυσιάσω”. Ε, φανταστείτε άμα προσερχόμαστε μαζικά στο Μαξίμου και του τον καταθέτουμε, να δείτε τι συγκίνηση έχει να πέσει.
Τι, έτσι τζάμπα κάθησε ο Ολι Ρεν – ποιος ξέρει πόσες ώρες το πάλευε(;) – και έμαθε σε ελληνικά φαρσί το “καλό κουράγιο Έλληνες”. Κανονικά δηλαδή “καλή ψυχή” και “καλά σαράντα” ήθελε να μας πει, αλλά είναι καλός άνθρωπος και δεν ήθελε να μας τρομάξει!
Τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση αποτελούν κανονικό χαράτσι για τον απλό Έλληνα, τον άνθρωπο του μόχθου, αυτόν που έχει μάθει στη ζωή του να δουλεύει και να ζει από το αποτέλεσμα της δουλειάς του.
Δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Όπως κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι αγόγγυστα ο απλός Έλληνας χαρατσώνεται. Και αντιδρά, και θυμώνει, και οργίζεται. Και καλά κάνει. Γιατί αυτός είναι ο τελευταίος που φταίει για την κατάντια της πατρίδας του. Και όταν θα έρθει η λυπητερή, και δει τι πραγματικά επιφέρουν τα μέτρα στην τσέπη του, θα θυμώσει περισσότερο. Και θα εξοργιστεί.
Γι΄ αυτό η κυβέρνηση οφείλει να αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν πάει τσάμπα ο κόπος του. Ότι δεν θα πληρώσει για άλλη μια φορά το “κορόιδο” για να κάνουν πάρτι τα κάθε λογής παράσιτα που απομυζούν τον ιδρώτα του. Κι ότι τελικά κάποια στιγμή αυτή η προσπάθεια θα δικαιωθεί…