Πού πάει το ελληνικό κράτος; Δύσκολη ερώτηση και ακόμα πιο δύσκολη η απάντηση, ιδιαίτερα εάν πρόκειται για την Ελλάδα, η οποία, το τελευταίο χρονικό διάστημα, βάλλεται από παντού, λόγω της καταρρακωμένης της αξιοπιστίας και της διαλυμένης της οικονομίας.
Όμως, εκείνο που πληγώνει περισσότερο από όλα είναι ότι κάθε κριτική έχει και μια δόση αλήθειας, δεδομένου ότι έχουμε ένα άρρωστο κράτος, το οποίο είναι από δυσλειτουργικό έως ανύπαρκτο και υπάρχει για να εξυπηρετεί για τους ημέτερους και τους ιδιοτελείς πολιτικούς.
Επειδή, λοιπόν, το παραπάνω ερώτημα είναι εξαιρετικά επίκαιρο, το θέσαμε σε εκπροσώπους κομμάτων του νησιού μας και δημοσιεύουμε τις ενδιαφέρουσες απαντήσεις τους.

Διονύσης Κορφιάτης, Γραμματέας της ΝΕ ΠΑΣΟΚ: «Το κράτος ευνοούσε την ανομία και τη σπατάλη»!
Για να απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα πρέπει πρώτα να δούμε τι κράτος έχουμε.
Έχουμε ένα κράτος, το οποίο ευνοούσε την ανομία, τη διαφθορά, τη σπατάλη, τις πελατειακές σχέσεις, ένα κράτος που δε σεβόταν τον πολίτη.
Τα πρώτα βήματα για την αλλαγή του κράτους αυτού και την καλυτέρευσή του έχουν γίνει.
Ενδεικτικά, θα αναφέρω μερικά απ’ αυτά:
1.Μειώνουμε τις καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου, κατά 25%, αλλά αυξάνουμε τις δαπάνες για δημόσιες επενδύσεις στο 4,2% του Α.Ε.Π.
2.Μειώνουμε τις επιχορηγήσεις διαφόρων φορέων, αλλά χρηματοδοτούμε την αύξηση του επιδόματος ανεργίας, κατά 5%, εφέτος.
3.Μειώνονται οι εξοπλιστικές δαπάνες αυξάνονται, όμως, οι αγροτικές συντάξεις και η επιστροφή Φ.Π.Α. στους αγρότες
4.Αυξήσαμε τον ειδικό φόρο κατανάλωσης σε τσιγάρα και ποτά, αλλά αυτό έγινε, για να χρηματοδοτηθεί περισσότερο για την πρόσληψη 3.000 επιπλέον νοσηλευτών στα νοσοκομεία και να ενισχυθεί η απασχόληση των νέων σε κανονικές θέσεις εργασίας και όχι σε stage του δημοσίου.
5.Δημιουργείται νέα κεντρική αυτοτελής Υπηρεσία καταπολέμησης του οργανωμένου εγκλήματος.
6.Και τέλος, με το σχέδιο «Καλλικράτης», που θα βοηθήσει στην αποκέντρωση αρμοδιοτήτων και στη δημιουργία ενός κράτος που θα εμπνέει σεβασμό και εμπιστοσύνη στον πολίτη και θα τον κάνει συμμέτοχο στις αποφάσεις.

Διονυσία Βλαχιώτη: «Το αστικό κράτος διασφαλίζει τα συμφέροντα του κεφαλαίου»!
Λέγοντας κράτος σήμερα, καταρχήν, ποιο κράτος εννοούμε; Το κράτος της αστικής τάξης, το κράτος που χρόνια τώρα ξεζουμίζει τον εργαζόμενο και φορτώνει, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, νέα βάρη στους ώμους του;
Πώς λειτουργεί όμως;
Το αστικό κράτος, για να επιτελέσει τη λειτουργία του, που είναι η διασφάλιση της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης (πολυεθνικών, τραπεζιτών, εφοπλιστών, μεγαλοξενοδόχων κλπ) και η υποταγή της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, δημιουργεί και συντηρεί έναν τεράστιο μηχανισμό καταστολής, όπως είναι ο στρατός, η αστυνομία και τα διάφορα όργανα δίωξης, τα δικαστικά όργανα, η κατασκοπεία, τα διάφορα όργανα διοίκησης, τα όργανα ιδεολογικού επηρεασμού των μαζών. Ταυτόχρονα, συμβάλλει καθοριστικά, με σχετικούς νόμους και ρυθμίσεις, στη μεγιστοποίηση των κερδών κατά κανόνα των πιο ισχυρών τμημάτων του κεφαλαίου, με στόχο την αναπαραγωγή του, αλλά και στη διασφάλιση της λειτουργίας του, της ακόμη μεγαλύτερης ισχυροποίησής του.
Η λειτουργία του αστικού κράτους συντηρείται και από τον κρατικό προϋπολογισμό που έχει ως κύρια πηγή χρηματοδότησης τους φόρους και το δανεισμό. Οι φόροι που καταβάλλονται δεν είναι παρά το μέρος εκείνο της υπεραξίας που αποσπά το κράτος για τις ανάγκες λειτουργίας του.
Ο κρατικός προϋπολογισμός αποτελεί εργαλείο αναδιανομής ενός μέρους του εθνικού εισοδήματος προς το συμφέρον των μονοπωλίων είτε άμεσα με τη μορφή των επιχορηγήσεων και των επιδοτήσεων, είτε έμμεσα με τη συντήρηση των μηχανισμών εξουσίας του, αλλά και με δημόσιες δαπάνες για υποδομές που εξυπηρετούν τις ανάγκες κερδοφορίας του.
Σε σχέση με την κρίση που η πλουτοκρατία, η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η Ε.Ε. καλεί τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα να πληρώσουν, ας έχουμε καθαρό ότι και την περίοδο της κρίσης σημαντικό τμήμα του κεφαλαίου συνεχίζει την πορεία κερδοφορίας του, ενώ παράλληλα επιταχύνεται η τάση συγκέντρωσης και συγκεντροποίησής του.
Το κράτος αυτό σήμερα και με τον “Καλλικράτη” περνά την Υγεία, την Παιδεία στους Δήμους, βάζει το μεγάλο κεφάλαιο να αποφασίζει αν θα μορφωθούμε, αν θα έχουμε Υγεία. Το κράτος αυτό εξαθλιώνει το λαό, τον καλεί να κάνει θυσίες.
Θυσίες πρέπει να γίνουν όμως σε άλλη κατεύθυνση. Να χάσει ο εργάτης το μεροκάματο απεργώντας, να οργανώσει και να κατευθύνει την πάλη του με σκοπό ο ίδιος να πάρει την εξουσία στα χέρια του, είναι πολύ λιγότερη θυσία σε σχέση με τις θυσίες που επιφέρει η μοιρολατρία, το σταύρωμα των χεριών, το σκύψιμο του κεφαλιού.
Τα νέα μέτρα που ετοιμάζεται να εξαγγείλει η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή η φορολογική μεταρρύθμιση, η ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων, οι ανατροπές στην κοινωνική ασφάλιση, πρέπει να βρούνε μπροστά τους την άμεση λαϊκή αντίδραση, αντίσταση και αντεπίθεση. Να μην πάει ούτε ένα λεπτό χαμένο από την οργάνωση της πάλης και το επόμενο διάστημα.
Ας έχουμε καθαρό λοιπόν, ότι το κράτος αυτό «πάει» εκεί που το οδηγούν αυτοί που το διαχειρίζονται, πλουτοκρατία, Ε.Ε. και τα κόμματά που τη στηρίζουν (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ). Για την εργατική τάξη τους, μικρομεσαίους αγρότες και αυταπάσχολούμενους, τη νεολαία, θα πρέπει να είναι καθαρό ότι αυτό το κράτος -της δικτατορίας της αστικής τάξης- που μας καταπιέζει σήμερα, το πολεμάμε, θέλουμε να το ανατρέψουμε.
Οι εργαζόμενοι να πάρουν άμεσα στα χέρια τους την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους, να απαιτήσουν να πληρώσουν τα μονοπώλια, το μεγάλο κεφάλαιο. Αυτή τι στιγμή, ακόμη πιο έντονα ξεκαθαρίζεται ότι υπάρχει μια και μόνο διαχωριστική γραμμή: Αυτό που εμείς λέμε συνθηματικά, «ή με τα μονοπώλια ή με το λαό». Δεν μπορεί να έχει ο λαός τις ίδιες αγωνίες που έχει και η πλουτοκρατία.
Γι’ αυτό ο λαός πρέπει να γίνει ο πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Το επόμενο διάστημα, έχει χρέος απέναντι στους αγώνες και στις θυσίες της τάξης μας, απέναντι στο παρόν και στο μέλλον, να υψώσει το αγωνιστικό του ανάστημα και να μην παραδώσει τις τελευταίες λαϊκές κατακτήσεις, όπως απαιτούν οι ανάγκες της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου που προωθεί η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη της ΝΔ και του ΛΑΟΣ και τον αποπροσανατολισμό που καλλιεργεί για το ρόλο της, ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ.
Τώρα χρειάζεται ετοιμότητα, σε κάθε νέο αντεργατικό μέτρο που θα εξαγγέλλεται οι εργαζόμενοι να υψώνουν τείχος αντίστασης, να χτυπά αγωνιστικός συναγερμός.
Το μέλλον για το οποίο πρέπει να παλέψουμε σήμερα είναι ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, είναι της συγκρότησης του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου Πάλης, η κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους και τη μικρομεσαία αγροτιά που κατευθύνεται στη Λαϊκή Εξουσία, Οικονομία. Είναι ο δρόμος που αναγνωρίζει αποκλειστικά και μόνο ως παραγωγό του πλούτου τον εργαζόμενο άνθρωπο και ως κίνητρο της παραγωγής την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.

Ανέστης Κοκκάκης, μέλος της ΝΕ του ΛΑΟΣ: «Η μετανάστευση είναι βόμβα στα θεμέλια του κράτους»!
Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει αίσθηση των εννοιών του κράτους, του έθνους, ούτε μπορεί να διαχειριστεί ζητήματα, όπως αυτό της οικονομικής κρίσης.
Αυτό είναι, επίσης, ορατό στους πολίτες, όχι στους υπηκόους και τους γκαλοπίτες. Σε αυτούς απουσιάζει το πολιτικό κριτήριο. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αυτό. Το ερώτημα είναι γιατί αυτήν την αποφασιστική για την χώρα και το έθνος περίοδο, αρχές του νέου αιώνα, να βρισκόμαστε σε μια τόσο μεγάλη θεσμική και πολιτική αδυναμία, και να είμαστε ακέφαλη χώρα. Δεν ταιριάζει αυτό στους Έλληνες, στην γενιά μου και τις νέες γενιές, δεν συγχρονίζεται με την ιστορία, που, αυτήν την φορά, αυτόν τον αιώνα, είναι μαζί μας.
Ποιοι είναι υπεύθυνοι, για αυτήν την πολιτική αναπηρία;
Όμως, υπάρχει και το ζήτημα της μετανάστευσης. Με βάση τη εισβολή των μεταναστών, τα τελευταία δυο χρόνια, το 2020, οι μετανάστες, στην Ελλάδα, θα είναι έξι εκατομμύρια, νομίζω ότι δεν υπάρχει κανένας πολίτης αυτής της χώρας, ούτε καν οι βολεμένοι μετανάστες, που θα έλεγε «ναι, να ψηφίσουμε έναν νόμο που θα δίνει την ελληνική ιθαγένεια και θα καθιστά ακόμα πιο ελκυστική τη χώρα μας για όλης της γης τους πικραμένους».
Η κυβέρνηση, λοιπόν, θα πρέπει να επικεντρωθεί στην πρόληψη και την αποτελεσματική αντιμετώπιση της εισβολής. Αν γίνει αυτό και έχουμε αποτελέσματα, τα επόμενα δυο-τρία χρόνια, τότε θα πάψει να τρομάζει την ελληνική κοινωνία το ενδεχόμενο της μόνιμης εγκατάστασης στην Ελλάδα πέντε-έξι εκατομμυρίων μεταναστών.
Το θέμα είναι τεράστιο, θα κρίνει τη φυσιογνωμία της χώρας και του έθνους, τους επόμενους αιώνες, και δεν μπορεί να αποφασίσει γι’ αυτό η παρούσα κυβέρνηση, ούτε οποιαδήποτε «Μη Κυβερνητική Οργάνωση», με γραφεία στη Βαλαωρίτου και στελέχη που είναι αποκομμένα από την ελληνική κοινωνία και πρεσβεύουν αρχές και ιδέες ξένες προς την ελληνική παράδοση και πραγματικότητα.
Οι ρυθμίσεις αυτές, παρότι διαφημίζονται ως προσπάθεια «ενσωμάτωσης» των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, στην πραγματικότητα επιδιώκουν το αντίθετο: Όχι την πολιτιστική ενσωμάτωση των μεταναστών, αλλά τη διαιώνιση και κατοχύρωση της «διαφορετικότητάς» τους, ώστε να προκύψει το πολυπόθητο, για τον κ. Παπανδρέου, ιδεώδες της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας».
Γιατί ποιος πιστεύει ότι ένα παιδάκι με τρία χρόνια σε ελληνικό δημοτικό (και στη συνέχεια, ενδεχομένως, άλλα εννιά σε αλβανικό σχολείο) ενσωματώθηκε στην ελληνική κοινωνία;
Ποιος πιστεύει ότι ένας ενήλικος μετανάστης, που ήρθε στα τριάντα πέντε του από το Πακιστάν, θα είναι στα σαράντα του αφομοιωμένος στην ελληνική κοινωνία;
Προβλέπονται μεν κάποιες διοικητικές επιτροπές πολιτογράφησης κλπ., αλλά η ουσία είναι ότι η πολιτογράφηση θα γίνεται με απλή υπουργική απόφαση, δηλαδή κατά τη βούληση της κυβέρνησης. Η ρύθμιση αυτή για την πολιτογράφηση των ενηλίκων (που δεν έχει προσεχθεί πολύ, γιατί οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές επικεντρώνουν στα παιδιά) είναι πραγματική βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας και της κατάρρευσης του Ελληνικού κράτους.

Κώστας Κιτσίκης, μέλος των Οικολόγων Πράσινων: «Δεν εφαρμόζονται το σύνταγμα και οι νόμοι»!
Κράτος στα αρχαία Ελληνικά σημαίνει ισχύς, δύναμη. Κάθε κράτος αντλεί την ισχύ του από το σύνταγμα και τους νόμους του, οι οποίοι είναι αποδεκτοί από όλους τους κατοίκους ενός κράτους. Με αυτή την έννοια, κραυγές εθνικοφροσύνης, φυλετικής, ή θρησκευτικής καθαρότητας και ξενοφοβίας, δεν έχουν θέση σε σύγχρονα κράτη. Δηλαδή, στη σημερινή πολυπολιτισμική πραγματικότητα, το έθνος είναι διαφορετικό από το κράτος. Στην ιδανική κοινωνία που ονειρευόμαστε, η εξουσία θα έχει περιοριστεί στο ελάχιστο και το κράτος θα επιτελεί μόνο λειτουργίες που δεν μπορούν να αποκεντρωθούν.
Παράλληλα, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι στη σημερινή πραγματικότητα τα κράτη έχουν απολέσει την απόλυτη αυτοτέλειά τους, εξαιτίας οικονομικών και πολιτικών συμμαχιών που γίνονται, άλλοτε εν γνώσει τους και άλλοτε ερήμην τους.
Το νέο ελληνικό κράτος που δημιουργήθηκε, μεν με την ηρωική εξέγερση του 1821, αλλά και με την θέληση των μεγάλων δυνάμεων, ουσιαστικά, υπήρξε αγγλικό και μεταπολεμικά αμερικάνικο προτεκτοράτο. Ουσιαστικά, δηλαδή, ελληνικό κράτος υπάρχει, μετά το 1974.
Το ερώτημα που τίθεται επιτακτικά, σήμερα, είναι το κατά πόσον στο σημερινό ελληνικό κράτος, εφαρμόζονται το σύνταγμα και οι νόμοι, καθώς και το κατά πόσο λειτουργούν οι δημοκρατικοί θεσμοί(πράγματα αλληλένδετα).
Το σύνταγμα ορίζει ότι οι Έλληνες είναι ίσοι απέναντι του νόμου. Όμως, η ψήφος τους στην πραγματικότητα όταν εκλέγουν αντιπροσώπους, είτε αυτοί είναι βουλευτές ή τοπικοί άρχοντες, δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Αυτό οφείλεται στα καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα, που τα κόμματα εξουσίας εφευρίσκουν κάθε φορά, προκειμένου να κυβερνούν μειοψηφίες και να αποτρέπουν τις συνεργασίες που είναι το απαύγασμα της δημοκρατίας.
Η δικαιοσύνη, δυστυχώς, αντίθετα με ό,τι προβλέπει το σύνταγμα, εξαρτάται από την εκάστοτε κυβέρνηση, με αποτέλεσμα μεγάλα αδικήματα εις βάρος του ελληνικού κράτους (σκάνδαλα) να μένουν ατιμώρητα.
Επίσης, δεν υπάρχει ουσιαστική ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης, από τη στιγμή που οι αλλόθρησκοι ή χριστιανοί άλλων δογμάτων δεν απολαμβάνουν πλήρη δικαιώματα.
Όσον δε αφορά την παιδεία, που σύμφωνα με το σύνταγμα αποτελεί βασική αποστολή του κράτους, έχει απαξιωθεί με την πενιχρή οικονομική και ουσιαστική στήριξή της, αντίθετα με τις «τουριστικές» και άλλες, ανά τον κόσμο, ενασχολήσεις «των παιδιών που αγαπούν τα στρατιωτάκια, τα αλογάκια και τα ξύλινα σπαθιά».
Το σύνταγμα, επίσης, ορίζει ότι η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το κράτος. Κάτι, που πόρρω απέχει από σημερινές τις ελαστικές μορφές εργασίας, τα stage, τις ενοικιάσεις εργαζομένων κλπ.
Όσον δε αφορά την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, που αποτελεί, πάντα σύμφωνα με το σύνταγμα, υποχρέωση του κράτους, ρωτήστε τους κατοίκους της Αττικής και της Ηλείας.
Ακόμα και μετά τη μεταπολίτευση, τα κόμματα εξουσίας προσπαθούν, συνεχώς, να κομματικοποιήσουν το κράτος, προσβλέποντας σε εκλογικά οφέλη και, συχνά, με ιδιοτελή οικονομικά κίνητρα των στελεχών τους.
Όμως, το ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος ορίζει ότι η τήρηση του συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.
Ναι μεν, λοιπόν, μία άρχουσα πολιτική και οικονομική ελίτ, εντός και εκτός της Ελλάδας, γράφουν το σύνταγμα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, οι βασικοί, όμως, υποστηρικτές του ελληνικού κράτους είναι οι ίδιοι οι πολίτες.
Πρώτα αλλάζουμε εμείς οι πολίτες, αντιμετωπίζοντας το ελληνικό κράτος σαν τέτοιο, και μετά μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, εκλέγουμε τους αντιπροσώπους μας. Παρεμβαίνουμε στα δημόσια πράγματα, ζητάμε περισσότερη και ουσιαστικότερη δημοκρατία, συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, για την καλύτερη λειτουργία του κράτους, σε σχέση με το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου. Ένα κοινωνικό σύνολο, που, σε καμία περίπτωση, δεν περιλαμβάνει τους πολίτες ενός μόνο κράτους, αλλά μια εναλλακτική παγκόσμια κοινότητα.
Το κύριο αίτημα είναι η ενοποίηση της εξουσίας και της πολιτικής. Γιατί ενώ η πολιτική εξακολουθεί αυτοσυνείδητα να είναι τοπική, η εξουσία, απομυζώντας παλιές δικαιοδοσίες του εθνικού κράτους, γίνεται υπερτοπική, παγκόσμια. Οι λύσεις στα σημερινά προβλήματα μπορούν να προκύψουν μόνο μέσα από το παγκόσμιο επίπεδο.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι είμαστε αισιόδοξοι ότι η συνεργασία των λαών είτε στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε και παγκόσμια, θα οδηγήσει σε μια οικολογική προοπτική, δηλαδή μια παγκόσμια αλληλεγγύη με το να είμαστε όλοι υπεύθυνοι για όσους ζούνε σήμερα, στις ερχόμενες γενιές και στην ίδια τη Γη που είναι το κοινό μας σπίτι.
Άρα, στην ερώτηση: «Πού πάει το κράτος;», η απάντηση είναι εκεί που θα το οδηγήσουμε εμείς και η δυνατότητα αυτοδιάθεσης που θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε υπό τις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης.