Συννεφιασμένα, βροχερά, τα καρναβαλικά μας,
μουσκέψανε, βραχίκανε, μέχρι και τα βρακιά μας.

Βραχίκανε και οι στολές, και μούσκεμα βαρένουν,
έτσι βρεγμένες δεν μπορούν, οι μάσκες να σαρτένουν.

Αγέρωχος, παντός καιρού, ο μέγας Μπαμπουράνος,
ο αναντικατάστατος, της μάσκας βετεράνος.

Μεγάλος καρναβαλιστής, τη σκούφια του πετάει,
και με βαθιά υπόκλιση, όλους μας χαιρετάει.

Εγώ κυρίες και κύριοι, είμαι ο Μπαμπουράνος,
ελπίζω να με βλέπετε, δεν είμαι, δα, και νάνος.

Τα κάλλη έχω ζηλευτά, κοιλιά από βαρέλα,
και γύρω από τη μέση μου, έχω διπλή σαμπρέλα.

Χορεύω φοξ αέρινο, βιδώνομαι στη βόρτα,
έχω… μα, λίγο ντρέπουμαι, έχω και μπουκαπόρτα.

Σας ξαναλέω με χαρά, είμαι ο Μπαμπουράνος,
και πάνω στο μοτοσακό, πάντα φοράω κράνος.

Κι αν θέλετε να μάθετε, θα σας το αναλύσω,
μα θέλω λίγο προσοχή, ο δόλιος να μιλήσω.

Το κράνος απαραίτητο, γλιτώνεις τσι χτυπίες,
φυλάει τα απρόβλεπτα, και τσι κακοτοπίες.

Πολλές φορές στη Ζάκυθο, γίνονται γουστωδίες,
και ξαφνικά σαν τη βροχή, πέφτουν κουνουπιδίες.

Μόνο το κράνος έδεκει, μπορεί να σε γλυτώσει,
γιατι δεν ξέρεις από που, και πότε θα στη δόσει.

Τι να σας λέω άστε τα, φέρτε μου το ποτήρι,
εγώ όπου και εαν βρίσκουμαι, γίνεται πανηγύρι.

Εβίβα και καλή καρδιά, κι αν θέρτε να γελάστε,
στην όποια στεναχώρια σας, εμένα να θυμάστε.

Ε… και του χρόνου μάσκαρες, στο Γάμο και στη Γκιόστρα,
στο Μπαμπουράνο Βασιλιά, σ΄ όλους, στην κάθε μόστρα.