Στην πλατεία της μεγάλης πολιτείας,
κάποια χρόνια περασμένης εποχής,
μαγαζάκια γραφικά, γέλια κι αστεία,
χαρές και λούλουδα, ανθρώπινης ψυχής.

Η πλατεία, το μπακάλικο πιο πέρα,
το κουρείο, ο μικρός ο καφενές,
η τεβέρνα, το κουτούκι “Η Γαλέρα”,
που το βράδυ φέρνει βόλτα ο ρεφενές.

Το μικρό καφενεδάκι του Σπυρέτου,
Κερκυραίος και φιλόμουσος πολύ,
μουρμουρίζει μια στροφή του Ριγκολέτο,
μα αμποδάται, ο πελάτης τον καλεί.

Νιόνιος: Καφέ, λουκούμι και νερό για το Νιονιάκι,
για το πουλάκι μου που έχω στο κλουβί,
έχει το φόβο του σεισμού το φιλαράκι,
καερίνι και η λαλιά του ακριβή.

Σπυρέτος: Σπούργος είναι, τι μου λες καερινάκι;
παγανέλι, να γελάσεις, πάει πολύ,
Κερκυραίο, συμφορά σου και Σπυράκι,
κόντε Νιόνιο, τι σου πάνε οι μουρλοί;

Νιόνιος: Όρκο πέρνω στη μαριώ, στη ξενιτιά μου,
μεσ΄ το Τζάντε, το όνομά μου ξακουστό,
πίστεψέ με έχει λόγο η αφεντιά μου,
πόντες έχω, το μουστάκι κουρδιστό.

Κάτσε, σιόρε, να ακούσεις μια αρέκια,
για να μάθεις ο Νιονιάκης πως λαλεί,
στο νησί είμαι γνωστός, σ΄ όλα τα στέκια,
καερίνι στο κλουβί, ράτσα καλή.

“Ω, Κέρκυρα με μάγεψες, καντούνια και καμάρες,
και μεσ΄ τη νύχτα με ξυπνούν, μάντολες και κιθάρες.

Με ζάλισε ο ίσκιος σου, Κέρκυρα το κρασί σου,
και έχασα τα λογικά, κοπέλα μου μαζί σου”.

Σπυρέτος: Ωρεεε φωνή Ζακυνθινέ, είσαι ωραίος,
έχεις μελάτσο, και πολύ εκφραστικός,
πάρτο βαθιά γιατί στο λέει ο Κερκυραίος,
κομπογιαννίτης και πολύ ρομαντικός.

Γεράσιμος: “Κεφαλλονιά πανέμορφη, Ληξούρι και Αργοστόλι,
σε τραγουδάνε όπου βρεθούν, οι ναυτικοί σου όλοι”

Γειά σας παρέα μου, και ‘γώ Κεφαλλονίτης,
χρόνια στη θάλλασα παλεύω ναυτικός,
στα παιδικά μου λαουρέντης, ήμουν χτίστης,
και στα καντούνια, το ΄παιζα αγαπητικός.

Σ΄ ένα μπαλκόνι γνώρισα και την κυρά μου,
ήτανε βράδυ με φεγγάρι λαμπερό,
καντάδα τση κανα να πω τα όνειρά μου,
και έγινε ταίρι μου μετά απο καιρό.

Μάτια μου έλεγε, εμε που θα μ΄ αφήσεις;
όταν η θάλασσα με πήρε μακριά,
θα ΄ρθουνε νύχτες που πολύ θα με ζητήσεις,
και η καρδιά σου θα ΄ναι άρρωστη βαριά.

Πάω στο νησάκι μου, Γεράσιμο με λένε,
κελάηδημα άκουσα και είπα να σταθώ,
πες άλλη μια, να χαρώ λίγο καημένε,
είμαι επτανήσιος το λέω όπου βρεθώ.

Νιόνιος: “Κεφαλλονίτη ναυτικέ, με ένα κλουβί γυρίζω,
στου Κερκυραίου κάθομαι, και σε καλωσορίζω”.