Συναυλία-αφιέρωμα στον αείμνηστο Ζακυνθινό συνθέτη, Δημήτρη Λάγιο, διοργάνωσε την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Μουσικού Γυμνασίου, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, αντιλαμβανόμενη πως έχουμε ιερό χρέος, να τιμάμε, να διασώζουμε, να προβάλουμε και να στηρίζουμε τον πολιτισμό της και όλους εκείνους που έχουν δώσει την ψυχή τους για αυτόν.
“Σίγουρα το μεγαλύτερο “όπλο”, απέναντι στους σύγχρονους καιρούς, τις προκλήσεις, την ισοπέδωση αξιών, τη συνολικότερη παρακμή, είναι τέτοιου είδους εκδηλώσεις” όπως ανέφερε στην εισαγωγική ομιλία του ο κ. Πομόνης.
Εκείνος μας “Καρτερούσε” και εμείς “Ονειρευτήκαμε” με την άριστη απόδοση του διεθνούς φήμης πιανίστα, Παναγιώτη Γώγου.
Η μελωδική φωνή του Βασίλη Χριστοδουλόπουλου, της Λένας Σουρμελή καθώς και η μεικτή χορωδία Ζακύνθου “Το Φιόρο του Λεβάντε”, υπό τη διεύθυνση του συνθέτη, Τιμόθεου Αρβανιτάκη και τη μουσική συνοδεία των Γιάννη Πολυστάρη (κιθάρα), Κώστα Μεϊντάνη (μπάσο), Γιώργου Γκόρτσιου (πιάνο), και Ανδρέα Σταμίρη (μαντολίνο), μας ταξίδεψε σε νοσταλγικές στιγμές της πορείας του αείμνηστου συνθέτη, παρουσιάζοντας αντιπροσωπευτικά έργα του, και συγκεκριμένα : “Οι μήνες”, “Σε καρτερούσα”, “Των αθανάτων”, “Ο καθρέφτης”, “Αίνιγμα”, “Γαλήνη”, “Οδοιπορικό”, “Όσα λούλουδα ειν΄ το Μάη”, “Φιλοπατρις”, “Σερενάτα”, Διονυσίου Σέρρα και Παναγιώτη Μαρίνου (αφιερωμένο στο Δημήτρη Λάγιο) και “Σεργιάνι”.
Ο Δημήτρης Λάγιος
Εκλεκτός σύγχρονος συνθέτης και τραγουδοποιός· καλλιτέχνης αγνός και άδολος. Σπούδασε πιάνο, κιθάρα και θεωρητικά στο Εθνικό Ωδείο. Συνέχισε στις ΗΠΑ , ασχολούμενος παράλληλα με το ελληνικό προεπαναστατικό τραγούδι. Μετά το 1980, που εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα, οργάνωσε στην ιδιαίτερη πατρίδα του Ζάκυνθο τις «Γιορτές Τέχνης και Λόγου», δημιούργησε το Συγκρότημα «Ασκηταριό», το «Κάλβειο Κέντρο Μουσικών Μελετών» και το «Κάλβειο Ωδείο». Από το 1985 αφιέρωσε τις δραστηριότητές του στον Κυπριακό Αγώνα, διοργανώνοντας Φεστιβάλ, μουσικές εκδηλώσεις και πορείες. Παράλληλα, ίδρυσε το Μουσικό Σχολείο Μυκόνου, το Μουσικό Σχολείο του Δήμου Αλίμου και συμμετείχε στη δημιουργία του πρώτου Λαϊκού Σχολείου Παραδοσιακής Μουσικής. `Ιδρυσε επίσης το Σύνολο «Ραψωδοί», παρουσιάζοντας μουσικές Εκδηλώσεις σε αρχαίους χώρους. Κατέγραψε δισκογραφικά τις εθνομουσικολογικές του έρευνες, όπως, μεταξύ άλλων, και το έργο «Σκιές» (σε ποίηση δική του) με το κυπριακό φωνητικό Σύνολο «Διάσταση» και τη μεσόφωνο Ηλέκτρα Βάργκα. `Εχει γράψει τα χοροδράματα «`Ινα τί» (1987, σε ποίηση δική του και του Δαβίδ) και «Ερωτική πρόβα» (1989. σε ποίηση δική του), χορωδιακά τραγούδια και τα έργα «Ολυμπιείον» (1986), «Ουράνιος μύθος» (1986) και «Ρωγμές» για ορχ. μαντολινάτας. `Εγραψε επίσης τραγούδια και φωνητικές ραψωδίες σε στίχους δικούς του και σύγχρονων Ελλήνων ποιητών (αρχίζοντας το 1979 με τον «`Ηλιο τον ηλιάτορα» του Ελύτη). Στις μεγάλες επιτυχίες του το τραγούδι «`Ομορφη και παράξενη πατρίδα» (με τον Γιώργο Νταλάρα), αλλά και τα: «Γεια σου Κύριε Μενεξέ», «Να κλαις», «Μωβ», κ.λπ. Στους δίσκους του: «Ο ήλιος ο ηλιάτορας» (1982), «Ο Αη-λαός» (1983), «Εδώ που γεννηθήκαμε» (1983), «Του Σολωμού και της Ζάκυνθος» (1986), «Σκιές» (1987), «Έργα για ορχήστρα νυκτών οργάνων» (1989), «Ερωτική πρόβα» (1991, με τον Νταλάρα, «χρυσός» δίσκος), «`Ινα τί» (1992), «Ρωγμές» (1992), «Των αθανάτων» (1994).
Ο θάνατός του στέρησε την εν γένει ελληνική καλλιτεχνική παράδοση από έναν υψηλόφρονα και εξαιρετικά αξιόμαχο σημαιοφόρο της… Η ελληνική μουσική χάνει πρόωρα έναν εξαιρετικό συνθέτη και τραγουδοποιό που, σίγουρα, είχε πολλά να προσφέρει ακόμα.
