Η μετατροπή του προγράμματος μαθητείας Stage σε σχέση εργασίας για την απασχόληση νέων ανθρώπων και όχι μόνο, έχει δημιουργήσει ένα νέο κοινωνικό πρόβλημα το οποίο χρήζει άμεσης διευθέτησης.
Η ώθηση της συμμετοχής των ανέργων με κίνητρο τη διασφάλιση μορίων που θα εξασφάλιζε την μονιμότητα τους στο δημόσιο τομέα, αποτέλεσε το αισχρότερο εμπόριο ελπίδας… της τελευταίας 20ετίας, αφού γνώριζαν οι αδίστακτοι αυτοί έμποροι πως πουλούσαν όνειρα θερινής νυκτός…
Όμως οι εκάστοτε κρατούντες της εξουσία έβαζαν και βάζουν τους ψήφους πάνω από την προάσπιση των συμφερόντων της κοινωνίας που τους εκλέγει και τους αναθέτει την μέγιστη ευθύνη της διαχείρισης των τυχών της…
Η νέα στρατιά των ανέργων που θα δημιουργηθεί με την λήξη αυτών των προγραμμάτων θα έλθει να προστεθεί σε αυτούς που καθημερινά βιώνουν την ανεργία και που καθημερινά αυξάνονται.
Η αποχώρησή τους από την παραγωγική διαδικασία αφήνει τεράστια κενά τα οποία θα αποτελέσουν τροχοπέδη για την λειτουργία της κρατικής μηχανής.
Από την μέχρι σήμερα όμως αντιμετώπιση αυτών των ανθρώπων προκύπτουν δύο ζητήματα πολύ σοβαρά… Το ένα το ηθικό αφού τους έσπρωξε να συμμετάσχουν σε ένα σύστημα απασχόλησης δημιουργώντας ως κράτος ψεύτικες προσδοκίες…και το δεύτερο η κάλυψη αυτών των θέσεων που αδειάζουν με προσωπικό.
Σε περίπτωση που θα πάρεις νέο προσωπικό θα κάνει χρόνο μέχρι να προσαρμοστεί στις ανάγκες των υπηρεσιών και αν αφήσεις αυτούς που έχεις πάρει ήδη, εγκαθιδρύεις ένας καθεστώς αδικίας του οποίου τα αποτελέσματα μόνο θετικά δεν θα είναι για ολόκληρη την κοινωνία αφού είναι γνωστό πως ο μεγαλύτερος αριθμός αυτών που προσελήφθησαν με το συγκεκριμένο τρόπο πέρασαν πρώτα από τα βουλευτικά γραφεία….
Ένα από αυτά που θα πρέπει να γίνει είναι οι εργαζόμενοι με stage να έχουν κάποια επιπλέον μόρια “θέσης” τα οποία όμως θα ισχύουν μόνο για την πρόσληψή τους στο πόστο που μέχρι σήμερα εργάζονταν.
Απο την άλλη, βαρέθηκε ο λαός να ακούει επί ολόκληρες δεκαετίες την ίδια επωδό. Διακηρύξεις επί διακηρύξεων, πως το χρήμα του λαού είναι ιερό και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να το δαπανά κατά βούληση. Πως οι άσκοπες και υπερβολικές δαπάνες μπαίνουν στο μικροσκόπιο και κανένας δεν μπορεί να ξοδεύει το δημόσιο χρήμα σε ατέλειωτες γιορτές και πανηγύρια και σε αλόγιστες δεξιώσεις και ματαιόδοξες δημόσιες σχέσεις. Πως η κακοδιαχείριση θα κτυπηθεί σκληρά και αποτελεσματικά και πως όλες οι δαπάνες θα περνούν από ψιλό κόσκινο και παντού θα μπει τάξη.
Οι ίδιες διακηρύξεις και μάλιστα σε εντονότερο ύφος ηχούν στ’ αυτιά μας χρόνια τώρα και για τη γραφειοκρατία, πως το τέρας αυτό θα παταχθεί οριστικά και η δημόσια διοίκηση θα καταστεί πιο ευέλικτη, πιο γρήγορη, πιο αποδοτική. Πως ο πολίτης θα παύσει να ταλαιπωρείται στις δοσοληψίες του με το κράτος, αφού τόσα συμβούλια και επιτροπές καταργήθηκαν και τόσα δικαιολογητικά και υπογραφές δεν απαιτούνται πια.
Αν συνέβαινε αυτό, θα είχαμε αναμφίβολα ένα κράτος υπόδειγμα και μια οικονομία αξιοζήλευτη. Δυστυχώς δεν συμβαίνει αυτό και, τόσον η σπατάλη, όσον και η γραφειοκρατία, ανθούν και κυριαρχούν παντού. Και τα δύο τέρατα είναι εντός των τειχών και τα ελαφρά κτυπήματα που δέχονται κατά καιρούς όχι μόνον δεν περιορίζουν τη δράση τους, αλλά την επαυξάνουν. Πρόσφατα σημάδια της νοοτροπίας αυτής παρατηρούμε π.χ. στις ΔΕΚΟ και στους δήμους.
Αντί να περιορίσουν τα παχυλά εφάπαξ, τους υψηλούς μισθούς και συντάξεις, που χορηγούν αφειδώς στα υψηλόβαθμα κυρίως στελέχη της, και τόσες άλλες αλόγιστες δαπάνες, ώστε να περισσεύσει κάποιο χρηματικό ποσόν για επενδύσεις, που τόσο τις έχουμε ανάγκη “ανακαλύπτουν” τρόπους για περαιτέρω κατασπατάληση πόρων.
Στη ΔΕΗ, π.χ. το τελευταίο δίμηνο όλοι οι καταναλωτές ρεύματος έλαβαν παχύτερο φάκελο, αφού μέσα σ’ αυτόν δεν ήταν ο συνήθης λογαριασμός, αλλά δύο ολόκληρα φύλλα με δήθεν λεπτομερείς αναλύσεις, τι πληρώνει κάθε καταναλωτής υπέρ ΔΕΗ και τι υπέρ τρίτων (δημοτικά τέλη – κρατική τηλεόραση). Ποιος εξυπνάκιας εισηγήθηκε αυτό το πρόγραμμα και έγινε δεκτό για να κερδίσουν κάποιοι αετονύχηδες; Γιατί να ξοδευτούν επιπλέον δέκα εκατομμύρια κόλλες περίπου; Γιατί να κοπούν τόσα δένδρα για να γίνουν χαρτί που χρησιμοποιείται ανώφελα; Γιατί να εκτυπωθούν διπλά φύλλα λογαριασμών για το τίποτα και να κατασπαταλιέται έτσι το χρήμα του λαού; Όχι μόνον δεν χρειάζονταν το δεύτερο φύλλο, αλλά και το πρώτο μπορούσε να μειωθεί στο ήμισυ.
Μία άλλη σπατάλη και γραφειοκρατία, πέραν των άλλων, παρατηρείται στους δήμους σε βασικά πιστοποιητικά και πράξεις, που συντάσσονται και χορηγούνται στους δημότες. Την ευθύνη γι’ αυτό δεν έχουν, ασφαλώς οι δήμαρχοι, αλλά το Υπουργείο Εσωτερικών, που δεν ελέγχει, τι είδους ηλεκτρονική διακυβέρνηση χρειαζόμαστε και πώς πρέπει να συντάσσονται τα διάφορα πιστοποιητικά.
Τα παραπάνω παραδείγματα και πάμπολλες άλλες περιπτώσεις, που δεν είναι δυνατόν να συμπεριληφθούν στη μικρή τούτη αναφορά, πνίγουν κάθε ειλικρινή και σοβαρή πρόθεση να γίνει η χώρα μας ένα σύγχρονο κράτος με χρηστή διοίκηση, ευνομία και κοινωνική δικαιοσύνη, ένα κράτος που θα είναι συνεχώς δίπλα στους πολίτες του, χωρίς σπάταλη και ανώφελη χαρτούρα.