Μου έρχεται να βγω έξω στους δρόμους και να αρχίσω να φωνάζω… Να φωνάζω στους πάντες, σε φίλους, σε γνωστούς, σε άγνωστους, ακόμη και σε μένα… Να φωνάζω σε όλους εμάς που έχουμε κολλήσει στην εγωκεντρική νοοτροπία μας και νομίζουμε ότι ζούμε σε κάποιο παράλληλο, χαρούμενο σύμπαν και τα προβλήματα γύρω μας δεν μας αγγίζουν…
Καθόμαστε και πίνουμε αμέριμνοι το καφεδάκι μας, σερφάρουμε στο ίντερνετ, αλλάζουμε κάθε μήνα τα 3G κινητά μας, αγοράζουμε τα lifestyle περιοδικά μας και ζούμε στην κοσμάρα μας… Κι αν τύχει και διαβάσουμε κάνα τραγικό πρωτοσέλιδο ή δούμε κανέναν τίτλο στις ειδήσεις, λέμε σοκαρισμένοι ένα “Πω πω, τι γίνεται στον κόσμο;” και μετά επιστρέφουμε στον glossy μικρόκοσμό μας… Αμ, δεν “γίνεται στον κόσμο”!! Δίπλα μας γίνεται! Την ώρα που πίνουμε το φρεντουτσίνο μας, γύρω μας συμβαίνουν σημεία και τέρατα. Και πρέπει τα τέρατα να χτυπήσουν την πόρτα μας και να μας αρπάξουν από το μαλλί, για να καταλάβουμε ότι δεν ζούμε σε κάποια παράλληλη διάσταση και πως ό,τι συμβαίνει, αφορά και επηρεάζει κι εμάς…
Αντί να βραβεύουμε και να επιβραβεύουμε τις προσπάθειες και τις επιτυχίες γιατρών, επιστημόνων, ερευνητών που λιώνουν νυχθημερόν μπροστά σε ένα μικροσκόπιο, μοιράζουμε βραβεία στον κάθε ατάλαντο και την κάθε πλαστικοποιημένη μορφή που τρώνε το χρόνο μας με την ατάλαντη παρουσία τους.
Στην τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και σε όλους τους θεσμικούς φορείς της δημοκρατίας, διαπιστώνεται ότι αυτό αποτελεί μία συνήθεια που έχει ως στόχο την απόκτηση της εύνοιας από την πλειοψηφία της κοινωνίας, προκειμένου να μπορέσουν να γίνουν πραγματικότητα οι προσωπικές επιδιώξεις και φιλοδοξίες του οποιουδήποτε. Οι δέκτες της δημιουργίας αυτής της ατμόσφαιρας, οι οποίοι πολλές φορές την επικροτούν και την βοηθούν στο να εξαπλωθεί, είναι οι ίδιοι οι πολίτες.
Μάλιστα τις περισσότερες φορές την κατακρίνουν με τον ποιο κατηγορηματικό τρόπο, επιρρίπτοντας τις ευθύνες στους λίγους στην διοίκηση, ενώ την δικιά τους ευθύνη ποτέ δεν την αναλογίζονται και ποτέ δεν υπάρχει, αφού ακόμα και το νόημα της λέξης πολίτης το αγνοούν!!!
Η διαμόρφωση της έκφρασης της συλλογικότητας σε μία κοινωνία απορρέει από τον τρόπο, τις συνήθειες και τις ιδιομορφίες που οι κάτοικοι ενός τόπου έχουν κάνει βίωμά τους. Δηλαδή από την καθημερινή έκφραση μέσα στο χωριό, την πόλη, την κωμόπολη την πόλη του κάθε απλού κάτοικου.
Όπως λοιπόν γίνεται αντιληπτό, η ατομική έκφραση είναι εκείνη που διαμορφώνει και την κατεύθυνση στην οποία κινείται και η συλλογική και επομένως φέρει ακέραια την ευθύνη για την διαμόρφωση των συνθηκών για τον τρόπο λειτουργίας της κάθε κοινωνίας.
Εάν εμείς θέλουμε και επιδιώκουμε να αποκτήσουμε θέση εργασίας με βάση όχι τα προσόντα μας αλλά ανάλογα με το πόσο ισχυρές φιλίες έχουμε στην πυραμίδα της διοίκησης της κοινωνίας που ζούμε, έχουμε ευθύνη για την διαμόρφωση μία νοσηρής αντίληψης που θέτει στο περιθώριο τις αρχές της αξιοκρατίας.
Εάν στην τράπεζα ή σε κάποιο οργανισμό ή υπηρεσία επιχειρούμε να εξυπηρετηθούμε με βάση τις γνωριμίες που έχουμε εκεί και όχι με το ποια είναι η σειρά μας, συμβάλλουμε και πάλι στην καταστρατήγηση των κανόνων δικαίου.
Έχουμε μάθει μόνο να παίρνουμε, να γκρινιάζουμε και να ζητάμε τα δικά μας. Ο κόσμος γύρω μας καταρρέει κι εμείς κρατιόμαστε γερά από το καλαμάκι μας. Όταν ζητείται η συμβολή μας, “δεν έχουμε χρόνο”…
Αλλά βρίσκουμε τον χρόνο για να κάνουμε κάτι πραγματικά ουσιαστικό και χρήσιμο, όπως να πάμε στην παραλία για μαύρισμα ή να αγοράσουμε νέες ζάντες για το αυτοκινητάκι μας.
Οι πυρκαγιές, οι βρώμικες παραλίες, η ανεργία, η εγκληματικότητα, τα ναρκώτικα, η εκμετάλλευση, η φτώχεια, τα σκάνδαλα, όλα αυτά αποτελούν έναν κακό εφιάλτη που συμβαίνει μόνο στους άλλους και μας χαλάει τη διάθεση.
Όταν τα συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά, όταν καταλάβουμε πόσο κοντά μας είναι αυτή η “άσχημη πραγματικότητα” που ζούνε οι άλλοι, θα είναι αργά. Θα καταλάβουμε ότι πρέπει να ενδιαφερθούμε για την καταστροφή του περιβάλλοντος, μόνο όταν πάθουμε καρκίνο του δέρματος.
Θα αρχίσουμε να παλεύουμε για καθαρές παραλίες και θάλασσες μόνο όταν βγούμε με την πίσσα κολλημένη στο σώμα μας. Θα απαιτήσουμε αντιπυρικές ζώνες μόνο όταν η πυρκαγιά μπει μέσα στο σαλόνι μας.
Αλλάξτε μυαλά, επιτέλους! Αλλάξτε μυαλά, γιατί χανόμαστε και δεν έχουμε πάρει χαμπάρι τίποτα!