Κατηγορούμε τους νέους ότι εκτρέπονται. Ότι παρουσιάζουν αυξημένα κρούσματα ατίθασης συμπεριφοράς, ότι ασχημονούν, ότι εμπλέκονται σε επεισόδια βίας κι ότι συχνά γίνονται βαποράκια και συνεργάζονται στην διάθεση ναρκωτικών. Ότι επιδίδονται σε μικροκλοπές ή άλλες παραβάσεις διαφόρων βαθμών σοβαρότητας.
Ας μη ξεχνούμε πως αυτοί οι νέοι είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας. Είναι γεγονός πως κάποιοι από αυτούς παριστάνουν τους μάγκες. Αισχρολογούν και χυδαιολογούν γιατί είναι της μόδας. Νομίζουν πως καταπιέζονται. Θεωρούν την πειθαρχία, υποδούλωση.
Παραβίαση της προσωπικής τους ελευθερίας. Περιφρονούν κανόνες , θεσμούς, σαρκάζουν καθετί που οι ίδιοι θεωρούν κατεστημένο. Επιδεικνύουν τάσεις μηδενισμού κι αυταρχισμού. Τάσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Παραβατικότητα και χουλικανισμό, για να ξεφύγουν από συμπτώματα ενοχής, άγχους, φοβίες και ανασφάλειες που τους διακατέχουν.
Η αντικοινωνική συμπεριφορά τους καταγράφεται και μας προβληματίζει . Τί κάνουμε, πού οδηγούμαστε, πώς τους αντιμετωπίζουμε. Πώς κατάντησαν έτσι. Δεν έχουμε βέβαια το δικαίωμα να τους διαγράψουμε γιατί έτσι διαγράφουμε τη ζωή.
‘Όταν τους πλησιάσουμε καταλαβαίνουμε πως η εξαλλοσύνης τους είναι σπαραγμός και πολλές φορές κραυγή απελπισίας για τη μοναξιά που νοιώθουν, την εγκατάλειψη, την κρίση αξιών μιας κοινωνίας που τους ξερίζωσε ιδανικά, θυσιάζοντας τα στον βωμό του νεοπλουτισμού, του ευδαιμονισμού, του αρχοντοχωριατισμού, της ξενομανίας και της χρησιμοθηρίας.

Ως κοινωνία παρουσιάζουμε ελλείμματα
Δεν αναδεικνύουμε θετικά πρότυπα και στάσεις ζωής για να αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση. Υπέρμετρα μεγεθύνουμε ότι αρνητικό υπάρχει γύρω μας. Μιλούμε πολύ. Πράττουμε λίγο.
Υπερπροβάλλουμε επικίνδυνα ότι “πουλά”: σκάνδαλα, όργια, βιασμούς, κακοδιαχείριση, καυγάδες, αντιπαραθέσεις. Χάσαμε κι εδώ το μέτρο που μας θέλει να είμαστε περισσότερο αντικειμενικοί και κριτικοί.
Θα μπορούσε να επενεργήσει πολύ θετικότερα η ανάδειξη σωστών προτύπων και συμπεριφορών για να εμπεδωθούν αξίες. Να αλλάξουν νοοτροπίες. Να ισχυροποιηθούν αντιστάσεις. Να εμπεδωθεί πραγματικός αλληλοσεβασμός της διαφορετικότητας , του φύλου, της φυλής, της θρησκείας. Να εμπεδωθεί το “μέτρο” στην κάθε λογής συμπεριφορά.
Όταν η μαγκιά ηρωοποιείται κι όταν πρωταγωνιστούν βία, σκάνδαλα, σεξ σε ώρες τηλεθέασης κι από παιδιά ας μην φωνασκούμε γιατί αναπαράγονται παρόμοιες σκηνές και στην πραγματική ζωή κι αν πλάι σε σωρεία υπόπτων, ενόχων, μαστροπών, διαπλεκομένων και εμπλεκόμενων, παρελαύνουν αύριο και τα δικά μας παιδιά.
Αυτά τα πρότυπα, ίσως άθελα μας, ηρωοποιούμε. Αυτά παίρνουμε . Κι ας μην διαμαρτυρόμαστε όταν με παθητική ανοχή παρακολουθούμε όσα συμβαίνουν στον μικρόκοσμο και τον μακρόκοσμο που μας περιβάλλει.
Με όλα αυτά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ελπίδα. Η νεανική παραβατικότητα είναι δείκτης μιας κοινωνίας που έχασε τον προσανατολισμό της. Που άφησε το κεφάλι της Μέδουσας ν’ απλώσει πλοκάμια σήψης και διάβρωσης, που δεν τιμώρησε ενόχους την ώρα που έπρεπε και συμπεριφέρθηκε ποντιοπιλατικά κρύβοντας κάτω από το χαλί, σκάνδαλα, ύποπτους και κυκλώματα.
Αν, καταφέρουμε, να ξαναβρούμε το χαμένο εαυτό μας, τότε υπάρχει ελπίδα. Αν, αγγίξουμε στον τύπο των ίλων και πατάξουμε την ατιμωρησία, τότε υπάρχει μέλλον.

Ξέρουμε τι θέλουμε;
Από την άλλη έχουμε την Αστυνομία και το ζήτημα που τίθεται είναι με ποιον θέλουμε να μοιάζει ο Ελληνας αστυνομικός; Με τον Βρώμικο Χάρι, τον αστυνόμο Μπέκα, τον επιθεωρητή Ο’Χάρα, τον Μεγκρέ ή τον ντετέκτιβ Μονκ; Τι αστυνομία θέλουμε; Το ερώτημα διαρκώς τίθεται στις τηλεοπτικές συζητήσεις των ημερών, λες και τα χαρακτηριστικά της ελληνικής αστυνομίας θα εξαρτηθούν από τα πορίσματα των πάνελ. Το ερώτημα είναι εν πολλοίς ρητορικό και συχνά συνοδεύεται από το ερώτημα που κατακεραυνώνει: “Μήπως δεν θέλουμε καθόλου αστυνομία;”.
Αν πάλι θέλουμε, με τι χαρακτηριστικά;
Θέλουμε μια αστυνομία εκπαιδευμένων αστυνομικών, οι οποίοι θα είναι ευγενικοί με τους νόμιμους και αποφασιστικοί με τους παράνομους;
Θέλουμε μια αστυνομία, που δεν θα δείχνει τα δόντια της μόνο σε μαζικές εκδηλώσεις -πορείες, μέτρα κ.λ.π.- αλλά στο καθημερινό έγκλημα;
Θέλουμε μια αστυνομία, από αστυνομικούς, που θα ξέρουν τι να κάνουν κάθε στιγμή, χωρίς καθοδήγηση από τις μοτορόλες για το παραμικρό;
Θέλουμε μια αστυνομία, να φτάνει πριν το έγκλημα για να το αποτρέψει κι όχι μετά το έγκλημα, για να το διαπιστώσει;
Θέλουμε μια αστυνομία, που θα είναι παρούσα όταν ο “ανώνυμος” πολίτης τη χρειάζεται και όχι μια αστυνομία στην υπηρεσία των “επωνύμων”;
Θέλουμε μια αστυνομία στην οποία ο αστυνομικός θα είναι ευτυχισμένος όταν βοηθήσει ένα νομοταγή πολίτη και όχι όταν θα διευκολύνει το παράνομο πάρκιγκ του “επώνυμου”;
Θέλουμε μια αστυνομία, με ίση μεταχείριση προς όλους, θαρραλέα απέναντι στο σκληρό κακοποιό και όχι φτηνό γελοίο τσαμπουκά, στον ήσυχο πολίτη;
Θέλουμε μια αστυνομία, η οποία θα περνά χειροπέδες ακαριαία, στον πολίτη που τολμά να πει στον αστυνομικό “ξέρεις ποιός είμαι εγώ, ρε;”;
Θέλουμε μια αστυνομία, στην οποία θα υπηρετούν άνθρωποι με ψυχική και σωματική υγεία, οι οποίοι θα επιβάλλουν το νόμο, με μια ματιά μόνο;

Αντιμετωπίζεται;
Αν το εκπαιδευτικό σύστημα καταφέρει να εξανθρωπίσει το σχολείο , ώστε πέραν από τις γνώσεις, να καλλιεργεί ανθρώπους ολοκληρωμένους με ψυχοσυναισθηματική ισορροπία, αρχές και ιδανικά, τότε υπάρχει ελπίδα.
Οι νέοι είναι το μέλλον. Η επένδυση σ’ αυτούς είναι η πιο προσοδοφόρα κατάθεση στο χρηματιστήριο αξιών, για την ουσιαστική “μετάλλαξη” της κοινωνίας μας.
Για να αποφευχθούν παρατράγουδα, συμπεριφορές νεανικής παραβατικότητας και χουλιγκανισμού, που συνθέμελα θα ταρακουνήσουν το οικοδόμημα αυτής της μετάλλαξης, ας έχουμε πάντα κατά νου την απλή, αλλά γεμάτη νόημα φράση του Βίκτορα Ουγκώ: “Με κάθε παιδί που διδάσκουμε ορθά, κερδίζουμε ένα άνθρωπο”.
Ας σηκώσουμε όλοι μαζί το βάρος της αγωγής του παιδιού, του νέου . Ας τα διαπλάσουμε, διδάσκοντας ορθά, για να κερδίσουμε ανθρώπους.