Γράφει ο Νίκος Πέττας*
Στις 24 Ιουλίου η χώρα μας εόρτασε τα 35 χρόνια της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας. Η δημοκρατία μας ( με τη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα) μπαίνει στην εποχή της ωριμότητας. Οι ημέρες αυτές πρέπει να είναι για όλους μας μια εξαιρετική ευκαιρία περισυλλογής και προβληματισμού. Όλοι μας θα πρέπει να σκεφτούμε τα χρόνια που πέρασαν, τους σταθμούς που μεσολάβησαν για φτάσουμε το 2009 στην τριακοστή πέμπτη επέτειο της ΄Γ Ελληνικής Δημοκρατίας. Τα χρόνια που πέρασαν ήταν κατά κοινή ομολογία τα πιο ομαλά χρόνια, από πολιτικής και πολιτειακής πλευράς, του νεοελληνικού κράτους. Αυτές κυρίως τις ημέρες δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις συνθήκες ανατροπής της δικτατορίας, τις μεγάλες κατακτήσεις της δημοκρατίας, καθώς και τα λάθη, τις αστοχίες και τις παραλήψεις μας. Την εποχή που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κλήθηκε να αναλάβει την τύχη της Ελλάδας ήταν η εποχή που η Τουρκία έκανε την απόβαση της στην Κύπρο, με τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας κατεστραμμένες, τον πολιτικό βίο της χώρας ανύπαρκτο, και το ενδεχόμενο ενός πολέμου ή ακόμη και μιας δεύτερης χούντας προ των πυλών. Η ωριμότητα και το σθένος του πολιτικού άνδρα κατόρθωσαν μέσα σε πολύ μικρό διάστημα να σταθεροποιήσει την δημοκρατία, προχώρησε στη νομιμοποίηση του ΚΚΕ, έλυσε με δημοψήφισμα το πολιτειακό μια για πάντα και οδήγησε τη χώρα σε γενικές εκλογές. Παράλληλα υιοθετήθηκε ο καταστατικός χάρτης της χώρας διασφαλίζοντας το πολίτευμα, τις ελευθέριες και τα δικαιώματα των πολιτών. Σε μικρό χρονικό διάστημα η Ελλάδα ξανάγινε μια ευνομούμενη δημοκρατία. Λίγο αργότερα η πορεία μας στις ευρωπαϊκές κοινότητες αποτέλεσε για τον Καραμανλή το προσωπικό του στοίχημα και έτσι θωρακίστηκε η χώρα και το πολίτευμα. Με την ένταξη μας στην τότε ΕΟΚ σταθεροποιείται η πολιτική μας ζωή και η οικονομία μας ενώ ταυτοχρόνως η Ελλάδα αποκτά και πάλι όραμα και προσανατολισμό, ένα όραμα που μπορεί να συγκριθεί ιστορικά μόνο με αυτό της Μεγάλης Ιδέας. Αργότερα διαπιστώθηκε εν τοις πραγμασι η σταθερότητα του πολιτεύματος με την ομαλή αλλαγή του 1981 και την επικράτηση και στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις (1981, 1985) του Ανδρέα Παπανδρέου. Παρά την όποια ανώριμη αρχικά στάση της χώρας μας σε σχέση με την ευρωπαϊκή μας πορεία τη δεκαετία του 1980, εντούτοις ο Παπανδρέου την δεκαετία εκείνη δημιούργησε ένα κοινωνικό κράτος που παρά τις ανεπάρκειες του εν τούτοις χαρακτηρίζονταν από κοινωνική αλληλεγγύη και ανθρωπιά. Λίγο αργότερα ακολούθησαν οι συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις του 1989-1990 όπου επετεύχθη η ιστορική συμφιλίωση των δυο πλευρών του εμφυλίου πολέμου. Σε αυτό το σημείο δεν θα πρέπει να παραλείψουμε την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και το σαφή φιλοευρωπαικο χαρακτήρα της χώρας που επιβεβαιώθηκε από την υπογραφή της συνθήκης του Μααστριχτ . Ακολούθησε η πορεία προς τον εκσυγχρονισμό και την σταθεροποίηση της οικονομίας που ήταν και παραμένει ο διαρκής στόχος τόσο των κυβερνήσεων της δεκαετίας του 1990 όσο και της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.
Βέβαια σε αυτό το σημείο θα πρέπει να εξάρουμε την ανάδειξη του Κώστα Σημίτη ως ένα γνήσιου σύγχρονου φιλοευρωπαιστη πολιτικού που πέτυχε την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ και το ενιαίο νόμισμα ενισχύοντας την οικονομία και την θέση μας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Τέλος δε πρέπει να αναφερθούμε στην αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας το 2004 με τον εν ενεργεία πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή που συνεχίζει από τον προκάτοχο του τις προσπάθειες για την σταθεροποίηση και το εκσυγχρονισμό της οικονομίας.
Με αυτή τη πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή προσπάθησα να φέρω στη μνήμη μας ορισμένους από τους πιο, κατά τη γνώμη μου σημαντικούς σταθμούς, βέβαια η οικονομία του άρθρου δεν μου επιτρέπει περαιτέρω ανάπτυξης των γεγονότων.
Αναμφισβήτητα στα τελευταία 35 χρόνια του δημοκρατικού βίου της χώρας έχουν σημειωθεί λάθη, παραλείψεις, αδυναμίες των πολικών μας ταγών αλλά και αδυναμίες του ιδίου του λαού που σε αρκετές περιπτώσεις παρασύρθηκε από το λαϊκισμό. Η άποψη μου είναι ότι το ποτήρι θα πρέπει να το βλέπουμε μισογεμάτο και όχι μισοάδειο, ας μην στεκόμαστε σε όλα εκείνα που σίγουρα μας θλίβουν, είναι σίγουρο πως σαν χώρα κάναμε λάθη όμως είναι εξίσου σίγουρο ότι κατορθώσαμε σε σχέση με το σύγχρονο παρελθόν μας αρκετά, με σημαντικότερο να δημιουργήσουμε μια ισχυρή δημοκρατία. Ας μείνουμε λοιπόν σε αυτά που καταφέραμε όλοι μαζί αντλώντας τα συμπεράσματα μας από τα λάθη του παρελθόντος και έχοντας πίστη και αισιοδοξία για το μέλλον.
*Ο Νίκος Πέττας, είναι φοιτητής Πολιτικών Επιστημών
στη Νομική Σχολή Αθηνών
